1994 yilda Yangiqo‘rg‘on tumanida tug‘ilgan Jahongir Sarimsoqovning (ism-familiyalar o‘zgartirilgan) ota-onasi boshqalar qatori farzandiga ulkan niyatlar bog‘lashgandi. Beboshligini sho‘xlikka, qaysarligini bolalarcha erkalikka yo‘yishdi. Ammo uning bu “xurmacha qiliq”lari gazak olib borar, qayerda to‘rt odam birlashib ko‘ngil xushlashadigan bo‘lsa, u ham o‘sha yerda hozir bo‘lardi. Bu ish pokni nopokmi, to‘g‘rimi noto‘g‘rimi, oxiri nima bilan tugaydi, bu haqda o‘ylab ham ko‘rmasdi, deb yozadi “Huquq” gazetasi.
Shomurod Tohirjonov esa salkam qirq yoshda. Uch nafar qorako‘zning otasi. Muqim bir joyda ishlamaydi.
O‘sha paytda u uyiga yondosh bo‘lgan joydagi molxonada qorovul edi. O‘ziga o‘xshagan “o‘yinqaroq”larni yig‘ib, ko‘ngilxushliklar, vaqtichog‘lik qilishga unda fursat ko‘p bo‘lar, molxonani go‘yo “qimorxona”ga aylantirib olgandi.
Xullas, joriy yil boshida, qishning ayni sovuq kunlarida sodir bo‘lgan hodisaga ham ana shunday bemaqsad o‘tirishlardan biri sabab bo‘ldi.
Dastlab 500 so‘mdan tashlab qarta o‘yini bilan davrani qizitgan yigitlarning ko‘ngillari ichkilib tusab qoldi. O‘rtada spirtli ichimlik hozir bo‘ldi. Uchinchi shisha bo‘shaganda vaziyat keskinlasha boshladi. Yigitlar o‘zaro gap talashib, tortishib ketishar, bir-birining hamiyatiga tegishdan zerikishmas, aksincha, o‘zlarini go‘yo “sher” deb bilishardi.
Ayni shunday bir paytda yigitlarning birini oila a'zolari chaqirib qoldi, biri esa “holvaning ham ozi shirin” ma'nosida “bo‘ldi qillaring, yetar” dedi va chiqib ketdi.
Davraning “kenjatoyi” Jahongir bilan Shomurod esa talashib-tortishib o‘yinni davom ettirishardi. Ayniqsa, Jahongir “tog‘ni talqon qilib yuborgudek”, o‘zidan qariyb yigirma yosh katta bo‘lgan Shomurodning “g‘irrom”ligidan kuyunib, jig‘ibiyron bo‘lardi. “Sening aqlingni kiritib qo‘yaman”, derdi o‘zicha g‘udranib.
- Nima deding, kimning aqlini kiritib qo‘yasan? Sen shunaqa aqllimisan hali?
- E-e, bo‘ldi, bu yerda janjallashavermanglar! Tur, Jahongir, tashqariga chiq, tinchlik bormi-yo‘qmi o‘zi sening dastingdan?!
Yana bir sherigining unga qarshi gapirgani J.Sarimsoqovning boshiga gurzi bilan urgandan battar bo‘ldi. U alamini ichiga yutib, sekin yurib tashqariga chiqib ketdi. Shu tobda o‘z-o‘zi bilan ovora bo‘lgan hamrohlar bolaning pichoq olib chiqib ketganini hatto sezishmadi ham.
J.Sarimsoqov ko‘p kutmadi. Uning ortidanoq qo‘zg‘algan sheriklarining biri u tomon, biri bu tomonga yurdi. Har qancha pana bo‘lmasin, yo‘l torligi bois Olim Turg‘unov Jahongirni ko‘rib qoldi.
