«Hurriyat» gazetasining 14 iyun kungi sonida taniqli adabiyotşunos, «Jahon adabiyoti» jurnali boş muharriri Şuhrat Rizayevning «Bizga rejissyor kerakmi, özi?!» sarlavhali maqolasi naşr etildi. Uşbu keskin tanqidiy ruhdagi maqolada özbek teatrining ahvoli tahlil qilingan, rejissura inqirozga yuz tutayotgani alamli sözlar bilan ifoda etilgan. «Kun.uz» özbek ziyolilarida şunday jur'at uyğonişiga xayrixohlik bildirgan holda, uşbu maqolani qayta naşr etdi.

Aççiq, ammo oçiq gaplar – «Bizga rejissyor kerakmi, özi?!»  

Dabdurustdan bunday savol qöyiş ğalatiroq tuyulişi tabiiy. Bugun tomoşa degani köpaygandan köpayib, san'at nariroq tursin, ne-ne ma'naviy bang, oldi-qoçdi kino, spektakl, serial, klip, şou va hokazolar uçun ham rejissyor degani talabgir bölib turgan paytda bunday savol qöyiş, albatta, noörindek. Ammo, ne ajabki, bugun özbekka rejissyor kerak emas ekan. Aniqroği, öz işini puxta biladigan, spektakl degan hodisani miridan sirigaça yuragidan ötqazib, uni rosmana san'at ölaroq jamiyatga taqdim etadigan yuksak prfessional san'atkor rejissyor kerak emas ekan. Nari-beri qitiq qözğaydigan, u-bu voqea laxtakni amallab bir-biriga yopiştirib, tangroq vaziyatdan çiqib ketadigan, unça-bunça piçratqi ehtiroslarni qözğatib, közga nam, lab-lunjga ta'm sola biladigan çalamulla, ançayin ajabtovur, gapdon, uçar bir kas bölsa kifoya: bosa-bos şou-tomoşa, bada-bang şoh taşlab öyin-kulgu, qiyqiriq, jazava...

Ey, Xudo, qaçon bu xaloyiqqa aql, insof, öy-tuşunça kiradi, deb kuyinganingça qolaverasan. Çunki yakkasan, ta'qibli nigohlarga, ta'na-malomatlarga çidolmay atrofingni tark etib ketganlar tufayli yolğizlanib, kuraşlarda toliqqansan, “bore, kerakmi bitta savil jonimga”, deb yuborar darajaga kelib qolib, özingni faoliyatsizlikka hukm etasan... Ammo... ammo qani öşa “e..., bore...”dan topadigan halovating?! Yöq..., yöq u! Çunki bu qismat – Yaratgan egangning peşonangga yozgani – tamğasi. Malomat qiladimi, ta'na-daşnom beradimi, ne bir imkoniyatu martaba, jiççagina amalu umidvorlikdagi unvonu nişon-barining andişasini yiğiştirib, özingni jabhaga otasan, bölgança bölar deysan, qismatdan yuz burolmaysan – tavakkali Xudo! Yozuqmi bu yoki baxt, har qalay, vijdon bilan yaşaş, “Jim turolmayman” (“Ne mogu molçat!”) degan Tolstoy boboga öxşab faryod uriş köz öngida voqe bölib turgan adolatsizlikka könikolmay, mung çekadigan tanqidçi – muşohadali, munosabatli odamning, mutaxassisning va, eng muhimi, fuqaroning vazifasi, haqqi rost burçidir, avvalo. Şu andişada mohi-ramazonning ön birinçi sahari qölga qalam oldim. Sababi bois öninçi kun ramazon iftoridan söng Bahodir aka Yöldoşevning qönğiroq qoqib, alamu angiz kaminaga qilgan malomatlari, “özbekka rejissyor kerakmi özi?!” deya qayta-qayta bergan alamli savollari böldi.