«Hurriyat» gazetasining 14 iyun kungi sonida taniqli adabiyotshunos, «Jahon adabiyoti» jurnali bosh muharriri Shuhrat Rizayevning «Bizga rejissyor kerakmi, o‘zi?!» sarlavhali maqolasi nashr etildi. Ushbu keskin tanqidiy ruhdagi maqolada o‘zbek teatrining ahvoli tahlil qilingan, rejissura inqirozga yuz tutayotgani alamli so‘zlar bilan ifoda etilgan. «Kun.uz» o‘zbek ziyolilarida shunday jur'at uyg‘onishiga xayrixohlik bildirgan holda, ushbu maqolani qayta nashr etdi.

Achchiq, ammo ochiq gaplar – «Bizga rejissyor kerakmi, o‘zi?!»  

Dabdurustdan bunday savol qo‘yish g‘alatiroq tuyulishi tabiiy. Bugun tomosha degani ko‘paygandan ko‘payib, san'at nariroq tursin, ne-ne ma'naviy bang, oldi-qochdi kino, spektakl, serial, klip, shou va hokazolar uchun ham rejissyor degani talabgir bo‘lib turgan paytda bunday savol qo‘yish, albatta, noo‘rindek. Ammo, ne ajabki, bugun o‘zbekka rejissyor kerak emas ekan. Aniqrog‘i, o‘z ishini puxta biladigan, spektakl degan hodisani miridan sirigacha yuragidan o‘tqazib, uni rosmana san'at o‘laroq jamiyatga taqdim etadigan yuksak prfessional san'atkor rejissyor kerak emas ekan. Nari-beri qitiq qo‘zg‘aydigan, u-bu voqea laxtakni amallab bir-biriga yopishtirib, tangroq vaziyatdan chiqib ketadigan, uncha-buncha pichratqi ehtiroslarni qo‘zg‘atib, ko‘zga nam, lab-lunjga ta'm sola biladigan chalamulla, anchayin ajabtovur, gapdon, uchar bir kas bo‘lsa kifoya: bosa-bos shou-tomosha, bada-bang shoh tashlab o‘yin-kulgu, qiyqiriq, jazava...

Ey, Xudo, qachon bu xaloyiqqa aql, insof, o‘y-tushuncha kiradi, deb kuyinganingcha qolaverasan. Chunki yakkasan, ta'qibli nigohlarga, ta'na-malomatlarga chidolmay atrofingni tark etib ketganlar tufayli yolg‘izlanib, kurashlarda toliqqansan, “bore, kerakmi bitta savil jonimga”, deb yuborar darajaga kelib qolib, o‘zingni faoliyatsizlikka hukm etasan... Ammo... ammo qani o‘sha “e..., bore...”dan topadigan halovating?! Yo‘q..., yo‘q u! Chunki bu qismat – Yaratgan egangning peshonangga yozgani – tamg‘asi. Malomat qiladimi, ta'na-dashnom beradimi, ne bir imkoniyatu martaba, jichchagina amalu umidvorlikdagi unvonu nishon-barining andishasini yig‘ishtirib, o‘zingni jabhaga otasan, bo‘lgancha bo‘lar deysan, qismatdan yuz burolmaysan – tavakkali Xudo! Yozuqmi bu yoki baxt, har qalay, vijdon bilan yashash, “Jim turolmayman” (“Ne mogu molchat!”) degan Tolstoy boboga o‘xshab faryod urish ko‘z o‘ngida voqe bo‘lib turgan adolatsizlikka ko‘nikolmay, mung chekadigan tanqidchi – mushohadali, munosabatli odamning, mutaxassisning va, eng muhimi, fuqaroning vazifasi, haqqi rost burchidir, avvalo. Shu andishada mohi-ramazonning o‘n birinchi sahari qo‘lga qalam oldim. Sababi bois o‘ninchi kun ramazon iftoridan so‘ng Bahodir aka Yo‘ldoshevning qo‘ng‘iroq qoqib, alamu angiz kaminaga qilgan malomatlari, “o‘zbekka rejissyor kerakmi o‘zi?!” deya qayta-qayta bergan alamli savollari bo‘ldi.