Nomutanosiblik

O‘tgan yili meni sport jurnalisti sifatida «Navbahor» jamoasi va muxlislar uchrashuviga taklif qilishgandi. Birorta yopiq zalda bo‘lib o‘tsa kerak degan fikr bilan Namanganga bordim. Mezbonlar meni to‘g‘ri stadionga yetaklashganidan taajjublandim. Uchrashuvga ellik-oltmish chog‘li odam kelsa kerak deb adashibman. Markaziy stadionning to‘rtta sektori ishqibozlar bilan to‘la edi. 3 mingga yaqin odam to‘planibdi. Futbol ishqibozi stadionga futbol ko‘rgani kelar edi. Yo‘q unday emas... Muxlislarni o‘z jamoasining tashvishlari ham qiziqtirar ekan.

Viloyat hokimligi, turli tashkilotlar vakillari, jamoa bosh murabbiyi kirib kelganida ishqibozlar ularni qarsaklar bilan kutib olishdi. Ikki soat davomida mutasaddilar va jamoa murabbiyi sodiq ishqibozlarning savollariga javob berib turgani guvohi bo‘lganman.

Endi, o‘tgan hafta Andijonda bo‘lib o‘tgan voqeaga to‘xtalsam. Ashaddiy futbol muxlislari meni shahar chetidagi mini-stadionda bo‘lib o‘tadigan futbol uchrashuviga chaqirishdi. Ensam qotganicha: «Mayli shu yigitlarning sazasi o‘lmasin» deb kechki soat 19:00da bo‘lib o‘tadigan o‘yinga yo‘l oldim. Ishonmasligingiz mumkin, lekin tomoshabinlar uchun hech qanday sharoit yaratilmagan mini-stadion atrofi ishqibozga to‘lib ketibdi. Keyin surishtirsam, haftaning har payshanba kuni Andijon, Namangan va Farg‘onaning havaskor jamoalari shu yerda kuch sinashar ekan. Jamoalarning nomlari ham oddiy - «Balon bozor», «Yorto‘la», «Omad», «Gumbaz». Muxlislar: «Bugun falon jamoada «Aqiy» tushadi, narigisida esa «Jyemba» bor» deya o‘yindan bir soat oldin kelib, bahsni kutishdi. Qarangki, ishqibozlar oddiygina mahalla yigitlardan tuzilgan jamoalardagi futbolchilardan qahramonlar yasab ham olibdi. O‘sha kuni uchta o‘yin bo‘lishi kerak edi. Uchinchisi oxiriga yetmadi. Sababi, ichki ishlar xodimlari kelib, tamoshabinlar ketishini so‘radi. Ular haq edi. Chunki, 100 kishidan ko‘p odam yig‘ilgan tadbir – ommaviy tadbir hisoblanadi. Bunday tadbirni o‘tkazish uchun esa alohida ruxsat olish kerak.