Bu yerda bugun Samarqanddagi Islom Karimov ko‘chasida damlangan bir tonnalik osh, uni nima maqsadda damlashgani, tashabbus kimdan chiqqani, qanaqa masalliqlar ishlatilgani, kimlar va qanday pishirgani haqidagi reportaj bo‘lishi mumkin edi.
Edi! Lekin bo‘lmaydi. Osh borasida sizga ma'lum qilishimiz bo‘lgan yagona narsa — uni Murod Rajabov muallifligidagi «Oshga marhamat» tok-shousida osh pishirish bo‘yicha chempion bo‘lgan samarqandlik oshpaz Abdumannon pishirdi. Uning hattoki familiyasini aniqlashning ham iloji bo‘lmadi.
Mazkur maqola asosan o‘sha oshpazning familiyasini aniqlash nega ilojsiz bo‘lgani haqida.
Hammasi oddiy — osh pishirish jarayonini yaqindan suratga olish va intervyu uyushtirish uchun Samarqand viloyat IIB xodimlari jurnalistlarni, jumladan, meni ham qo‘yishmadi. Qozonga yaqinlashtirishmadi, qisqasi.
Uzoqdan, tomoshabin odamlarning ichidan turib ishlashga mahkum bo‘ldik.
«Kimdan ruxsat olishim kerak, yaqindan bemalol ishlashim uchun, aytinglar axir?!», deb savol berdim tartib posbonlariga. «JTSB boshlig‘i Ubaydulla akadan», deyishdi. Ubaydulla akani shu atrofda turgan to‘rt-besh chog‘li militsiya xodimidan surishtirdim. «Furajkada yuribdi, shu yerda», deyishdi. Furajkali boshliq esa hadeganda ko‘rinish bermasdi…
Nahotki, hammasining qo‘lida ratsiya bo‘lgan militsionerlar boshlig‘iga aloqaga chiqib, ruxsat yo taqiq olib olishni uddalay olishmasa? Nahotki, bularga fikrlash shu qadar cheklab qo‘yilgan? Nahotki, Samarqandda ichki ishlar organi xodimlari shu qadar jur'atsiz?
Eng hayratlanarlisi, «nega qo‘ymayapsizlar o‘zi?» — deb so‘rasam, «viloyat IIB boshlig‘i (Aziz Toshpo‘latov!) shaxsan o‘zi kelib qozonni ochib beradi, ungacha hech kimni yaqinlashtirmaslik tayinlangan», degan javobni oldim. Ol-a!!!
To‘g‘ri, men e'tirozlar bildirdim va osh pishirilayotgan joyni maqolani aynan mana shu ko‘rinishda yozishni aytib va ko‘ngilga tugib tark etdim.
To‘g‘ri keyinroq, men ketganimdan keyin nimalardir bo‘lgan shekilli, qozon boshidan tushirilgan suratlar internetda tarqala boshladi. Allaqaysi mulozim hozir ushbu maqolani o‘qib, «Ko‘p boshni gangitmasdan o‘sha tarqalgan rasmlar va videolardan foydalansa bo‘lar edi-ku?» deyishi mumkin.
Shundaylar uchun bir necha punktlarda bu narsa Kun.uz siyosatiga nega to‘g‘ri kelmasligini tushuntiraman:
