Iqtisodchi Behzod Hoshimov ba’zi iqtisodiy haqiqatlar misolida mamlakatdagi ayrim masalalarga o‘z nuqtai nazarini keltirib bayon etadi.

Majburiy obunaning makroiqtisodiyotga ta’siri bor. «Ana xolos!» — deysizmi?

Yo‘q, uning ta’siri hisobotlarda ko‘rinmaydi, albatta. Gap boshqa yoqda — «ixtiyoriy» majburlash iqtisodiyotdagi resurslarning samarali taqsimlanishiga to‘sqinlik qilib, hammaning ma’lum miqdorda qashshoqlashishiga xizmat qiladi.

Raqamlar shunchalik kichkinaki, ularga hech kim ahamiyat bermaydi, iqtisodchilar xohlasalar ham, majburlov choralari natijasida iqtisodiyotga yetayotgan zarar hajmini hisoblay olishmaydi.

Deylik, obunani emas, chet eldan kelgan mashinalarga boj qo‘yib, mahalliy zavodlarda chet el detallaridan yasalgan mashinalar sotib olishga sizni majburlashdi. Bojlar ham majburiy, obuna ham — bular ayni bir narsalar bo‘lib, farqi iqtisodiyotga yetadigan zarar miqdorida.

Nima uchun bojlar bilan majburiy obuna bir narsa?

Chunki ikkovida ham pulingizni qayerga ishlatilishini o‘zingiz tanlamayapsiz, sizga ixtiyor berishmayapti. Siz o‘zingiz ishlab topgan pulingizni qayerga va qanday miqdorda ishlatilishini birov belgilashi iqtisodiyotni kichraytiradi. Nega? Chunki muassasa (kim bo‘lishidan qat’i nazar) sizning xohish-u istaklaringizni sizdan ko‘ra yaxshiroq bilmaydi. Shuning uchun iqtisodiyotdagi pul va resurslar taqsimoti optimal darajadan pastroq bo‘ladi.

Aytaylik, obuna narxi 10 ming so‘m bo‘lsin. U bo‘lmaganida, siz bu pulga taksida bir joyga borar edingiz. Obuna dastidan u joyga bora olmaysiz (obunaning muqobil xarajatlari). Demak, taksi haydovchisi ham bu puldan quruq qoldi, u endi sal kamroq go‘sht oladi, qassob esa sal kamroq un oladi, unchi esa sal kamroq shakar oladi va hokazo. Bu obuna hammani, o‘rtacha olganda, sal-pal kambag‘allashtirdi.

Obuna evaziga kimningdir qozoni qaynaydi, deb o‘ylashingiz mumkin. Lekin shu bilan birga iqtisodiyotdagi pul noto‘g‘ri taqsimlangan bo‘ladi. Ya’ni o‘z ixtiyoringiz bilan pulingizni ishlatganingizda iqtisod sal-pal o‘sardi. Zero, obuna majburiy bo‘lmasa o‘sha hech kim o‘qimaydigan gazetadagi ishchilar muxbirlikdan ko‘ra boshqa kasb qilishlari mumkin edi. Inson resurslari to‘g‘ri taqsimlanar edi. Eng muhimi — gazeta ishchilari sizdan majburiy ravishda olinayotgan pul evaziga yashayotgani uchun gazetaning sifati ustida ishlash istagi yo‘q, chunki ularning mehnati ular chiqarayotgan gazetaning daromadi bilan bog‘lanmagan. Chunki siz o‘z xohishingiz bilan obuna bo‘lmadingiz-da!