U bir necha nashrga intervyu berishga ham ulgurdi. Rossiyalik taniqli jurnalist Yuriy Dud ham Germaniyaga borib, Navalniy bilan katta intervyu uyushtirdi. Suhbat davomida Korrupsiyaga qarshi kurash fondi asoschisi bo‘lgan ushbu siyosatchi qanday zaharlangani, samolyotda zaharlanishning dastlabki bosqichini qanday o‘tkazgani, davolanishi va boshqa mavzularda gapirdi. U Rossiyaga qaytmasligi ehtimolini qat'iy istisno qildi – vataniga qaytib, kurashni davom ettirmoqchi.
Samolyotda nima bo‘lgandi?
«Menimcha, har kim hayoti davomida o‘zini hozir o‘lib qoladigandek yomon his qilgan bo‘lsa kerak. Moskvaga qaytayotganda samolyotda men bilan ham shunday bo‘ldi. O‘zimni shunchalik yomon his qildimki, hozir o‘lib qoladigandek edim. Yonimda o‘tirgan matbuot kotibim Kiradan men bilan gaplashishini so‘radim. U tabiiyki ajablandi va men bilan gaplashdi, chunki men diqqatimni jamlab olishim kerak edi. Biroq ahvolim yomonlashdi. Kira nimalardir der, biroq men faqat uning og‘zi ochilib yopilayotganinigina anglardim.
Odatda odam o‘zini yomon his qilganda tahlil qilib oshqozoni, boshi, oyog‘i og‘riyotganini yoki shamollaganini taxmin qilishi mumkin. Men esa nima bo‘layotganini tushunmayotgandim. Yonimdan samolyot xizmatchisi o‘tib ketayotganini ko‘rdim-da, hozir suv ichib olsam, yaxshi bo‘lib qolaman deb o‘yladim. Keyin yo‘q, yaxshisi yuvinib olaman deb oyoqyalang hojatxonaga bordim. Bir marta, ikki marta yuvindim, biroz o‘tirdim. Yana ozroq o‘tirib yaxshi bo‘lib qolaman deb o‘yladim, ammo bunday bo‘lmadi. Endi hojatxonadan o‘zim mustaqil chiqa olmasligimni tushunardim.
Bilasizmi, bu nimaga o‘xshaydi: Garri Potter filmidagi dementorlarga (xayoliy maxluq). Joan Rouling buni shunday tasvirlagan: dementor seni o‘psa, og‘riq bo‘lmaydi, ammo hayoting tugayotganini his qilasan». Menda ham xuddi shunday bo‘ldi, hech qanday og‘riq yo‘q, lekin o‘lib qolaman degan xayol miyamni chulg‘ab olgandi.
Hojatxonadan chiqdim va odamlar tizilib turganini ko‘rdim. Bort nazoratchisiga «Meni zaharlashdi, hozir o‘laman», dedim va uning oyog‘i ostiga quladim. U meni jinni bo‘lsa kerak deb o‘ylagandir. U meni tomat soki yoki makarondan zaharlandi deb o‘ylagan. Menga «Biz sizni hech nima bilan zaharlay olmaymiz», deb aytmoqchi ham bo‘lgandir. Bu vaqtda men uning oyog‘i ostida o‘lishga tayyorlanayotgandim. Axir butun tanam menga «Aleksey, paymonang to‘ldi», derdi».
Bu omadli tasodif edi
«Omadim kelgani shuki, boshlanishida hamma tartib bo‘yicha qilishi kerak bo‘lgan ishni qildi. Uchuvchilarga bemor og‘ir ahvolda ekanini aytishganda ular paysalga solmay samolyotni pastlatishdi. Feldsherlarga «Bu birodarning chindan mazasi yo‘q», deb aytishdi va ular tezda atropin (oddiy zaharlanishda qo‘llanadigan vosita) yuborishdi. Jonlantirish bo‘limidagilar kelishdi-da, «Jin ursin, u chindan dozani ko‘paytirib yuborgan bangiga o‘xshab yotibdi, aniq zaharlangan, mana unga atropin, uni toksikologik bo‘limga olamiz», deyishdi. Bir so‘z bilan aytganda, hayotimni saqlab qolgan narsalardan biri – hamma o‘z ishini to‘g‘ri bajargani bo‘ldi. Afsuski, Rossiyada hamma o‘z ishini to‘g‘ri bajarishi kutilmaganda omad kelishidan boshqa narsa emas».
