Hayotda har kim o‘zi uchun to‘g‘ri deb bilgan yo‘ldan yuradi. Alloh tomonidan berilgan sinovlardan qanday o‘tish insonning o‘z tanloviga bog‘liq. Umr atalmish uzoq safarda inson yorug‘ va zulmatli kunlarni boshdan kechiradi. Kimlardir og‘ir damda sabr ila yashasa, ba'zilar boriga qanoat qilishni unutib qo‘yishadi. “Hayotiy hikoyalar” ruknining navbatdagi qahramoni Navoiy viloyatidan.
“20 yoshga kirmasimdan uylantirib qo‘yishdi”
Navoiy viloyatidanman. Yoshim 36da. Ko‘p yillardan beri mexanik bo‘lib faoliyat yuritaman. Topish-tutishim yaxshi. Taqdir taqozosi bilan ikki marta oila qurdim. Birinchi uylanganimda endigina 19 yoshga kirgandim. Texnikumni endi tugatib, ishga joylashgan vaqtlarim edi. Onam uylantirish payiga tushib qoldi. Xohish-istaklarimni hisobga olmay bizga qarindosh bo‘lgan qizga uylanasan, deb turib oldi. Shu tariqa oila qurdim. Kunlar bir tekisda o‘taverdi.
Bu orada ayolim o‘zini g‘alati tuta boshladi. Bir yigit bilan telefonda gaplashadigan bo‘ldi. Oldin yashirincha, keyin ochiqchasiga telefon qilib, men go‘shakni ko‘tarsam ayolimni so‘rardi. Bu gapni ota-onamga aytganimda, onam tinchligimiz uchun ko‘z yumishimizni aytdi. Tabiiyki, jahlim chiqdi. Har qanday erkak bunga chidab turolmaydi. Shunday bo‘lsayam, ko‘nglini olishga harakat qildim. Bo‘lmaydigani bo‘lmas ekan: nimadandir janjal chiqarib, uyiga ketib qoldi. To‘qqiz oy birga yashadik. Qarindoshlar yarashtirishga harakat qilishdi. Ammo ko‘zidan xohlamayotgani bilinib turardi.
“Qizim va men bir-birimizni tanimaymiz”
Birinchi ayolimdan qizim bor. Yaqinda 16 yoshga kiradi. U buvisinikida yashaydi. Biz bir-birimizni tanimaymiz. Chunki bunga har xil sabablar bor. O‘sha paytlari 20 yashar yigit edim. Otalik mas'uliyatini unchalik his qilmasdim.
Birinchi turmushimiz omadsiz bo‘lishida uning ham, mening ham aybimiz yo‘q. Ajrashishimga sababchi bo‘lgan yigit keyinchalik ma'lum bo‘lishicha, uyimgacha kelgan ekan. Farzand meniki ekanligiga shubha qildim. To‘g‘ri, bolada ayb yo‘q, biroq erkaklik g‘ururimdan o‘tolmay qizimni bag‘rimga bosolmadim. Farzand meniki yoki boshqasiniki ekanligini ayolimdan so‘rolmasdim. Og‘ir gapni ko‘tarolmasdim. Shu paytgacha qizimning alimentini to‘lab kelyapman. Lekin otalik mehrini berolmadim.
Lekin ba'zi vaqtlarda o‘qiydigan maktabiga borib, uzoqdan ko‘rib kelganman. Bo‘lgan ishlarda ikkalamiz ham aldanganmiz, deb o‘ylayman. Yaxshi ko‘rgan yigitiga juda ishongan edi, men esa unga. Hozir ayolim umuman boshqa insonga turmushga chiqib, bolalari bilan boshqa shaharda yashashyapti.
