Otaxon har yili o‘rik gullaganida hovliga chiqib, ko‘klam nafasi ufurib turgan havodan to‘yguncha simiradi, o‘rik gulini to‘yib-to‘yib hidlaydi...
U oppoq rangga burkangan o‘rik gullarini ko‘rganida bolaligi, tug‘ilib o‘sgan qishlog‘i, ota-onasi esga tushadi. Dovuchchalar terib yeb, ko‘cha changitib yurgan bolalik damlari ko‘z o‘ngida gavdalanadi.
Hovuzdagi baliq
2001 yil. Nuriddin tog‘a o‘shanda Namangan shahridagi Saxovat uyida edi. Kunlarning birida yaqin do‘sti uning qo‘liga jurnal tutqazdi. Jurnalda Farg‘ona shahridagi Saxovat uyi sahnidagi hovuzda boqilayotgan baliqlar haqida hikoya qilingan edi. Endi u har dam Farg‘onadagi Saxovat uyi haqida o‘ylar, jurnalda ko‘rgan baliqlarni o‘z ko‘zi bilan ko‘rgisi kelardi...
U niyatiga yetdi — kindik qoni to‘kilgan shaharni tark etib, Farg‘onaga keldi. Saxovat uyiga kirib eng birinchi qilgan ishi hovlidagi baliqlarni ko‘rish bo‘ldi. U endi bu yerdan Namanganga qaytib ketgisi kelmas, Farg‘onada bir umr qolishni ich-ichidan istar edi.
Nuriddin tog‘a Saxovat uyi rahbariga yoshligida ko‘p yillar agronom bo‘lib ishlagani, qo‘lidan bog‘bonlik kelishini aytganida, direktor uni darhol bog‘bonlikka olib qoldi. U endi bu yerda yashab, hovlidagi gulzor va daraxtlarni parvarish qila boshladi. Eng asosiysi, hovuzdagi baliqlarga har kuni ko‘zi tushar edi...
Bolalik damlari...
1941 yil Stalingradda jang qilgan otasidan qoraxat keladi. Otasi vafotidan so‘ng, onasi turmushga chiqib ketadi. Nuriddin tog‘a oilada to‘ng‘ich farzand bo‘lib, undan keyin singlisi bor edi. Ona singlisini o‘zi bilan birga olib ketganidan keyin u bobosi qo‘lida tarbiyalandi.
Farg‘ona Saxovat uyiga kelishi...
U Mahmudjon degan tojikistonlik do‘sti bilan baliqlarga qiziqib, Farg‘onaga kelib qolganini aytib berdi.
«Bu yerda Klara Qosimova degan bosh vrachga duch keldik. U bizni Saxovat uyi direktori bilan yuzlashtirdi. Men direktorga Saxovat uyiga bog‘bonlik qilish uchun kelganimni aytdim.
