Kvartiralar mustaqillikning 30 yilligi bayrami arafasida o‘z egalariga topshiriladi. Biz ushbu yangilik sabab bo‘lib, Toshkentdagi 23-sonlik mehribonlik uyida bolalar va mutasaddilar bilan suhbatlashdik.
Har bir bolaning tarixi bor
Har bir bolaning o‘z tarixi, qismati, og‘riqlari bor, eshitsangiz yig‘laysiz, deydi 23-mehribonlik uyi direktori Zebo Karimova.
“Bir bolamiz bor: 9-sinfni bitirdi. Tashqaridan begona odam kelsa, xuddi uni qidirib kelgandek hali ham kimdirini izlaydi. Undan “Sen bu yerga qanday kelib qolgansan”, deb so‘radim. Bola ko‘zi to‘la yosh bilan, onasi Chorsu bozoriga olib borib sen shu yerda o‘tirib turasan deb tashlab ketganini aytadi. “Men bir kun kutdim, onam kelishini”, – deydi. Bolaligidagi bu xotiralar qalbida chandiq bo‘lib qolib ketgan. Hali ham bir kun onamni kutgan joyimni eslayman deydi u.
Eshitishimcha, "meni hech kim so‘ramadimi, hech kim telefon qilmadimi", deb surishtirib yurarkan...”
“Onam yomon tush ko‘rgandek unutib yuborishni so‘radi...”
16 yoshli Samir mehribonlik uyiga 6 yoshida kelganini aytadi.
“6 yoshimda dadam onamga bolalarni mehribonlik uyiga topshiramiz deb aytganlar. Onam ko‘nmagan. Lekin qanchadir vaqt o‘tgandan keyin akam bilan opamni berishgan. Maktabga chiqish vaqtim bo‘lganda chiqarisha olmagan, chunki onamning propiskasi bo‘lmagan. O‘shandan keyin dadam meni bolalar uyiga topshirgan. Keyin 24-mehribonlik uyiga o‘tkazishgan, bu yer yopilgach, 21-mehribonlik uyiga ko‘chirishgan.
O‘qishni xohlamaganman, hayotga qiziqishim so‘ngan. Onamni sog‘inganman, onam onalik huquqidan mahrum qilingani uchun meni ko‘rishga kelganida kirishga ruxsat bermaganlar. Maktabga borganimda opam bilan uchrashganman. Opamdan onamning telefon raqamini olganman.
Keyin meni Sanatoriyaga yotqizishdi, u yerga onam har kuni kelib turdilar. Onamning har kuni kelayotganini bilishgach, meni u yerdan olib chiqib ketishdi. Shundan keyin onamni boshqa ko‘rmadim.
Maktabda umuman yaxshi o‘qimaganman, chunki yashashga ham holim qolmagan.
