Dastlab faoliyatini Toshkent shahrining Mirzo Ulug‘bek tumaniga qarashli 14-harbiylashtirilgan yong‘in xavfsizligi otryadida boshlagan qahramonimiz, hozirda Yunusobod tumanidagi 17-yong‘in qutqaruv qismida ishlamoqda.
“Sohaga ishqim borligi sabab shu yergacha keldim”
— Maktabni bitirayotgan davrlarimizda mahallamizda yong‘in sodir bo‘lgan. Shu yong‘inni o‘chirish uchun maxsus mashina o‘tib ketganida nima bo‘lganiga qiziqib borganmiz. Qarasak, uy yonayotgan ekan, shunda o‘t o‘chiruvchilarga yordamlashib, qarashganmiz. O‘shandan buyon shu kasbga ishqim tushib qolgan. Mana shu ishqim, qiziqishim sabab shu yergacha yetib keldim-da.
Faoliyatimizga ham 14 yil bo‘lyapti, Xudo xohlasa. Mana shu vaqt oralig‘ida hech jonimga tekkan yoki ishdan sovib, ketishni xohlagan vaziyatlarim bo‘lmagan. Ish jarayonida bunday xayollar bo‘lmaydi, chunki o‘zim yaxshi ko‘rib shu sohaga kirganman. Ishdan tashqari, balki, shunday o‘y-fikrlarni o‘tkazishimiz mumkin.
“Barcha o‘t o‘chiruvchilarni kutadigan birinchi holat – o‘limni ko‘rish”
— Boshida, ishga kirgan vaqtda barcha yong‘in o‘chiruvchilarni kutadigan narsa – o‘lim holatini ko‘rish. Chunki armiyadan keyin bu ishga kiradigan bo‘lsa, xodimlar juda yosh bo‘ladi. Mana shunda ularga birinchi marta o‘limni ko‘rish salbiy ta’sir qilishi mumkin. Qo‘rqish hammada bo‘ladi, doim bo‘lgan.
Tajribamda 100 foiz kuyib, o‘lgan insonlarni uchratmaganman. Tutundan dimiqib o‘lgan insonlarni ko‘rganman. Balki, shu sababli menga oddiy tuyulishi mumkin. Qolaversa, keyin-keyin mahallalardagi janozalarga borib, mayitlarni ko‘ravergach qo‘rqishni ham esdan chiqardik. Ammo hamkasblarim orasida buning aksini ko‘rganmiz. 2-3 kungacha o‘ziga kelolmay yurganlari bo‘lgan. Biz undaylarga dalda berganmiz.
Keyingi holatlarda, masalan, o‘lim aniqlansa, o‘sha hamkasbimizni joyga kirgizmaslikka harakat qilamiz. Shunchaki, o‘ziga kelib olishi uchun ham vaqtinchalik ko‘rsatmasdan turar edik.
“Qish arafasida ko‘plab odamlar uyini o‘zi bilganicha isitadi”
