Abdusoli aka Farg‘ona tumanining adirlik yon bag‘ridagi Qo‘rg‘ontepa qishlog‘i Bekat mahallasida yashaydi. Qishloq aholisi chorvachilik va dehqonchilik bilan shug‘ullanadi.
62 yoshli Abdusoli akaning uyida mehmon bo‘lib oilaning yashash sharoiti bilan tanishdik. Oila boshlig‘i farzandlari va o‘zi ishlagan zavod haqida so‘zlab berdi.
«Maktabni tamomlagach «uchilisheda» o‘qidim. So‘ng «armiyaga» ketdim. Germaniyada xizmat qildim. Armiyadan qaytib 1980 yilda Qapchug‘ay qishlog‘idagi temir-beton zavodiga ishga kirdim. 2020 yilda nafaqaga chiqdim. Allohga shukr, hamma narsamiz yetarli. Hayot yaxshilikda o‘tyapti.
4 o‘g‘il va 1 qizim bor. Yaratganga shukr. Hammasini uyli-joyli qildik. Endilikda o‘zlari tirikchiliklarini qilishyapti. Uyda ham «svarshchiklik» qilib turaman. Qoramollarimiz bor. Tirikchilik o‘tyapti».
Qishloqqa ichimlik suvi yetib kelmagan, tabiiy gaz yo‘qligidan aholi ko‘mir va o‘tin yoqib qish chiqarar ekan. Abdusoli aka bir paytlar uyida suruv-suruv qo‘ylar boqqan. Dashtlar o‘zlashtirilgandan keyin chorva boqish imkoniyati cheklanib odamlar avvalgidek mol-qo‘y boqmay qo‘ygan.
«Tepaga» chiqib ichimlik suvini olib kelamiz. O‘tin ko‘mir qilib qishni chiqaryapmiz. Yerimiz bor, yozda ekin-tikin bilan ovora bo‘lamiz. Suv omboridan bo‘shagan yerda makkajo‘xori ekamiz. Makkaxo‘xori hosilini kechroq yig‘ishtirib olganimiz uchun so‘taning oldi qismi pishib orqa tomoni esa yaxshi pishmay qoladi. «To‘ni»ni qayirib mixga osib qo‘ysak yaxshi quriydi...
Qo‘y boqishga avvallari sharoit yaxshi bo‘lgan-da. Dasht yerlar ham sekin-asta o‘zlashtirilib ko‘pchilik avvalgidek chorva qilmay qo‘ydi. Chorvalarimizni boqish uchun qirg‘izlarga berib yuborar edik. Chegarada tartib o‘zgargani uchun chorva boqishda imkoniyatimiz cheklandi.
