Ota-onalar orasida o‘qituvchini tushunib, so‘ralgan pulni indamay berib yuboradiganlari ham, tushunmay qonun va qarorlarni pesh qilib, bermasligini oshkor aytadigan, kamiga boshqalarni ham pul yig‘maslikka undaydiganlar bor. Vazirlik yig‘imlar noqonuniy ekanligini biladi va o‘rni kelganda buni eslatib ham turadi. Ammo sinf xonalari qayerdan pul olib ta’mirlanishi masalasi baribir ochiq qolaveradi.

Ko‘pchilik maktabning kapital ta’mirlanishi, ya’ni tom, fasad, maydon, koridor, hojatxona, laboratoriya kabi qismlar ta’miri uchun imkoniyatga qarab har 10-15 yilda davlat tomonidan ajratiladigan mablag‘ni sinf xonalarining har yilgi ta’miri uchun ham yetarli deb o‘ylashadi. Ya’ni sinf xonalar ta’miri ham davlat yoki budjet hisobidan degan fikrdalar. Aslida unday emas, yillik joriy ta’mir masalasi baribir ochiq qolgan va yuqori tashkilotlarning o‘qituvchilarga bosim qilishi bilan “amallab” kelinmoqda.

Quyida shu masalada ikki o‘t orasida qolgan ustozlar, faollar va ayrim ota-onalarning fikrlarini e’tiboringizga havola qilamiz. Afsuski o‘qituvchilarning ayrimlari shaxsini sir tutishni afzal bilishdi.

“Yil yakunida o‘qituvchi remontni o‘z hisobidan qilishi kerakmi?! Har safar shu mavzu ko‘tarilganda bizni go‘yo “pul yig‘manglar” deya ogohlantirib qo‘yishadi. O‘sha “ogohlantiradigan” tepadagilar keyin maktab direktori, sinf rahbarlarini “Nima qilsang qil, remont o‘z vaqtida, talab darajasida bo‘lishi kerak!”, deb kekirdagidan olishadi! Bolasi ta’lim oladigan maktab uchun 50-60 mingni ayaydigan ota-onaning farzandi kelgusi o‘quv yilida yana borib o‘sha sinfda o‘qishini davom ettiradi-ku?! Direktor ham uyini emas, maktabning remonti uchun jon kuydiradi. Millatning, xalqning bolasi, fuqaroning kelajagi talim oladi shu maskanda!

Ko‘pchilik davlat o‘rtacha har 20 yilda bir marta kapital ta’mir uchun ajratadigan pulni “remontga pul” deb dastak qiladi. Maktabning hududini to‘liq ta’mirlashga yordam berish uchun hokimiyat tomonidan hududdagi tadbirkorlarga “yuklama” beriladi… ta’mirlashga homiy bo‘lasan, deb buyruq qilinadi, direktorga shu homiyni topasan, degan buyruq beriladi.

Ana shundan keyin boshlanadi hammasi… Million martalik muzokaradan keyin o‘sha homiy – tadbirkor bir qism mablag‘ni tovar sifatida maktabga yetkazadi. Qolganini maktab kayerdan topsayam, remont tugatilishi kerak.

Lekin nimagadir davlat remont qiladi maktabni, degan bong urish davom etib kelaveradi haligacha. Baloga qolgan o‘qituvchi. “Ta’lim bepul-ku”, deydiganlar remont ta’lim jarayoniga kirmasligini bilmaydigandek gapirishdan charchamaydi. Ishqilib, o‘qituvchiga, direktorga sabr!

Hozirgi bozor narx navosi bilan 30-35 nafar, ayrim sinflarda 40 nafardan ortiq bola o‘qiydigan xonalarni yengil ta’mirlash uchun ketadigan mablag‘ni usta puli bilan birga hisoblab chiqing-chi, qancha summa bo‘ladi?