Tan olib aytish kerakki, agar O‘ va G‘ harflarida muammo bo‘lmaganida, alifbo islohoti kun tartibiga ko‘tarilmas edi.

Tasavvur qiling, O‘ va G‘ harflari binoyidek. Shunday vaziyatda: “Harf birikmalari (Sh, Ch, ng) bo‘yicha o‘zgarish qilaylik!” deguvchilar bo‘larmidi?

Bo‘lganda ham, ularning soni hozirgi alifbo islohoti tarafdorlaridan necha barobarga kam bo‘lardi?

Yuqoridagi mulohazadan quyidagicha xulosa kelib chiqadi: bizning asosiy muammomiz O‘ va G‘ harflaridan iborat.

Muammoning o‘zagini tashkil etuvchi narsaga qo‘shib, dolzarbligi yo‘q narsalarni ham “to‘g‘rilash”ga urinish – islohot muvaffaqiyatiga soya soladi.

Muammo yadrosidan uzoqlashib “o‘tlab ketmaslik”, reallik bilan hisoblashish kerak. Aks holda, asosiy muammomizni hal qilganimiz bilan, darajasi unga teng boshqa muammolarni yaratib qo‘yishimiz mumkin.

Islohot bu – osonlashtirish degani

Isloh qilingan alifboda yozish hozirgisidan osonroq bo‘lishi kerak: O‘ va G‘ harflarini tuzatish shunga xizmat qiladi.

Isloh qilingan alifboda o‘qish hozirgisidan osonroq bo‘lishi kerak: ko‘z o‘rgangan harflarni Ş, Ç (S) yoki ŋ shakliga o‘tkazish esa aholining o‘zgarishlarni qabul qilishini murakkablashtiradi ham sekinlashtiradi.

Sh, Ch, ng tovushlarini bitta harf bilan ifodalash tarafdorlarining asosiy argumentlari va nega ular o‘rinsiz ekanini ko‘rib chiqaylik.

O‘rinsiz argument 1: Yozish tezlashadi”

Unutmaslik kerakki, Sh va Ch tovushlarini ifodalash uchun ikkita klavishni bosishga majbur bo‘layotganlar faqat o‘zbeklar emas, bu “ko‘rgilik” ingliz tilida yoza oladigan 1,5 milliardga yaqin odamning ham boshiga tushgan va ular bunda muammo ko‘rmayapti.

To‘g‘ri, inglizchada Sh va Ch tovushlari o‘zbekchaga qaraganda ancha kam uchraydi, lekin bu o‘rinda atigi 2 ta tovushdan iborat so‘zni 5-6 ta harf bilan yozayotgan xalqlar ham ko‘pligini unutmaslik kerak. Masalan, fransuzlarga hozirgidek taraqqiyotga erishishda bu “qiyinchilik” to‘siq bo‘la olmagan.