Boshlang‘ich sinfda o‘qiyotgan paytlarim edi, yoshim 10 da edi. U davrda sartaroshxonalar ko‘p bo‘lmasdi. Bizning mahallada etikdo‘zlar ishlaydigan kichkina kulbada sartaroshxona ochildi. O‘rtog‘imning onasi biz – 3-4 ta bolani o‘sha yerga olib bordilar birinchi marta. Sartarosh 50 yoshlardan oshgan odam edi. O‘rtog‘imning onasi bizni o‘sha yerga tashlab ketdi, sochimizni kal qilib oldirib chiqqanmiz. U odam kulib turardi, bizni ham kuldirib gapirgani uchun yana borgimiz kelardi.
Bir-ikki oy o‘tgach, yana bordik soch oldirishga. O‘shanda menga sen do‘mboqqina ekansan, yuzlaring shirin ekan, deb har xil gaplar aytdi. Sochimni olayotganda badamyunimning har joyiga tegib ketib, noqulay holatga tushiradigan harakatlar qilgan. Bizga hech kim bu narsa haqida aytmagan, shuning uchun soch olayotgan paytda tegib ketayotgandir, deb o‘tiraverganman. Chiqib ketayotganimda yelkamga urib, «Sen kelgin, albatta, kutaman» dedi. Bolalar bilan soch oldirishga borib turdik.
Iyun oylari edi, 4-sinfni bitirayotganimda sartaroshxonaga bir o‘zim borishimga to‘g‘ri kelib qoldi. Borsam, bir keksaroq odamning soqolini olayotgan ekan, meni ko‘rib xursand bo‘lib ketdi. Keksa odam ketgach, yaxshi gapirib mening sochimni oldi. Qarshi bo‘lmasang, oynani yopaman, dedi, nimaga bunday deganini bilmay rozi bo‘ldim. Xona qorong‘iroq bo‘ldi. Eshikni ham yopgan ekan, sezmagandim. Keyin oldimga kelib, seni yaxshi ko‘rib qoldim, shiringina, do‘mboq bola ekansan, qo‘rqma, men senga yomonlik qilmayman, deb gapirib boshladi. Shundan keyin oyoqlari bilan oyog‘imni qisib yuzimga teginishni boshladi, qo‘rqib ketdim. Tomog‘imdan qisib oldi, gapirolmay qoldim, xuddi o‘ldirib qo‘yadiganday edi. «Qo‘rqma» deb bir qo‘li bilan shalvarimni tushirishni boshladi. Men titray boshladim. «Seni yaxshi ko‘raman, qo‘rqma, yaxshi bo‘ladi. O‘g‘il bolasan-ku...» degan gaplar aytdi. Qo‘rqqanimdan terlab, ko‘zimdan yosh oqa boshladi. Nima bo‘layotganini bilmasdim, turaman desam, qo‘li bilan orqaga bosib turdi. Yaxshi ko‘raman degan gapni ko‘p aytaverdi. Aytishga ham qiynalaman. Boshini pastimga olib... 2-3 daqiqa davom etdi, lablarini, soqolini sezdim. Keyin tortmadan nimadir olib artdi... «Senga aytdim-ku, maza qilasan» dedi. Nima bo‘lganini bilmasdim, qo‘rqib ketdim. Turishga ham holim yo‘q edi. Meni turg‘izayotganda ham o‘pishga harakat qildim, ijirg‘anib yuzimni olib qochdim. Qanaqadir suyuqlik chiqqanidan qo‘rqib ketdim. Ota-onamiz yo boshqa birov bizga bunaqa narsalar haqida gapirmagan. Meni o‘ldirib qo‘yadi degan o‘y o‘taverdi. Ko‘nglim aynib ketaverdi. Oynalarni ochib, ko‘chaga kichkina stulchaga o‘tqazdi meni. Suv olib chiqdi, lekin uni ichishdan qo‘rqdim, ichiga nimadir solib qo‘ygan deb o‘yladim. Boshqa odamlarni sartaroshxona ishlamayapti deb qaytarib yuboraverdi. Qo‘l-oyoqlarim uvishib o‘rnimdan turolmasdim, ichimda «qochib ket» degan ovoz kelardi, lekin hech qayerim ishlamasdi. Bilmayman qancha o‘tirganimni. Ko‘nglim ayniyverdi, u odamdan badbo‘y hid kelardi. O‘sha hid hali ham miyamda qolib ketgan.














