«Тарихий ўзликни англашга уриниш кучайгани – сўнгги ўн йилликларда Ўзбекистонда рўй берган энг муҳим ўзгаришлардан бири», – дейди Тошкентга илк марта талабалик пайтида келган Ҳелена Фрейзер.

– Ўтган йили БМТнинг Тошкентдаги ваколатхонаси ўтказган тадбирда сиз Ўзбекистонга илк марта 90-йиллар бошларида келганингиз ҳақида айтиб бергандингиз. Ўша вақтдаги таассуротларингизни томошабинларимиз билан ҳам ўртоқлашсангиз.

– Ҳа, албатта. Шундай қилиб, мен биринчи марта Ўзбекистонга келганимда талаба эдим. Мени илҳомлантирган ва ўқишим билан боғлиқ жойларга бориш учун саёҳат стипендияси ютгандим. Марказий Осиёга 1993 йилда келганман. Ўша саёҳат менда катта таассурот қолдирган. Дастлаб Буюк Британиядан Москвага, кейин Тошкентга, у ердан эса Улан-Баторга парвоз қилгандик. Кейин эса биз Чингизхон қолдирган тарихий йўллардан юриб, қуруқлик орқали ғарбга томон йўл юрдик, яъни Мўғулистон ғарбидан Қозоғистонга боришга ҳаракат қилдик, бу унчалик ҳам осон бўлмаган. Ёш бўлганимиз туфайли кўп нарсалар ҳақида содда фикрлар эдик, ўша пайтда чегараларда вазият мураккаб бўлганидан бехабар бўлганмиз. Охир-оқибат, Мўғулистон чегарачилари билан бўлган ўзига хос ва қизиқарли музокаралардан сўнг чегарани кесиб ўтишга муваффақ бўлганмиз.

Мўғулистондан Қозоғистонга кириб, Олмаотага йўл олдик. У ерда автобусга ўтириб, Ўзбекистонга келдик. Мен Ўзбекистондаги ажойиб тарихий шаҳарларни кўришдан, бу мамлакат ва минтақанинг маданий мероси ва тарихий бойлигини кўришга муяссар бўлганимдан жуда хурсанд бўлдим, ҳайратландим, ҳаяжонландим. Биз Самарқанд, Бухоро, Шаҳрисабз шаҳарларини зиёрат қилдик. Сўнг Қирғизистон орқали Хитойнинг Қошғар шаҳрига етиб бордик, сўнгра Покистон орқали Деҳлигача бордик. Шундай қилиб, биз ҳақиқатан ҳам тарихий Буюк ипак йўлидан юриб саёҳат қилгандик.

– Ўзбекистонга биринчи ташрифингиз 1993 йилда бўлган экан. Орадан 20 йилча вақт ўтиб, сиз яна Ўзбекистонга келдингиз. Бу икки даврдаги Ўзбекистонни таққослай оласизми?

– Ўтган йиллар давомида Ўзбекистон айниқса қадимий тарихи билан яна бирлашаётгани мени жуда хурсанд қилади. Ёшларга бир неча минг йиллик тарих, маданият, илмий билимларни тушунтиришга, Ўзбекистонда туғилиб, кейинчалик Ҳиротга, Боғдодга кўчиб ўтиб, буюк олимлар, гуманистлар ва Ислом динининг буюк шахсларига айланган кишиларнинг аҳамиятини англашлари учун қилинаётган саъй-ҳаракатлар менда катта таассурот қолдирди. Шу ҳудуддан етишиб чиққан алломалар глобал миқёсда илм-фан ва жаҳон адабиётига улкан ҳисса қўшдилар. Мен учун айнан шу, яъни тарихий ўзликни англашга уриниш кучайгани – сўнгги ўн йилликларда Ўзбекистон рўй берган энг муҳим ўзгаришлардан биридир.