Мен АҚШга кетиш ҳақида доим ўйлаб юриб, бунга қаттиқ интилган эмасман. Университет (Ўзбекистон давлат жаҳон тиллари)да бирга ўқиган жуда кўп курсдошларим ҳали ўқиш вақтидаёқ турли визаларга, грантларга ҳаракат қилишарди, кетиш йўлларини ўрганиб чиқишарди. Улардан баъзилари ҳозир Америкада яшайди. Мен эса талабалик йилларимни ўзим қизиққан футбол журналистикасини ўрганиш, турли нашрларда ишлаб тажриба тўплаб, турли лойиҳалар қилиб ўтказганман.

Ўқишни битириш арафасида Тошкентнинг “Локомотив” футбол клубига матбуот котиби сифатида ишга чақиришган, у ерда бир йил ишладим. Кейин Ўзбекистон футбол федерациясининг матбуот хизмати бошлиғи Санжар Ризаев ўзи раҳбарлик қилаётган бўлимга ишга таклиф қилган. Хуллас, ўзим қизиққан йўналишда фаолиятимни қуриб, ўзига яраша кичик қадамларни тез-тез босиб ўтаётган пайтлар эди.

Ҳозир эсласам, олдимга қўйган мақсадларимга эришаётганимга қарамай, иқтисодий ҳолатим яхшиланмаётгани ҳақида ўйлай бошлаган, ниманидир ўзгартириш кераклиги ҳақида бош қотириб юрган эканман.

Ўзгариш қилишдаги вариантларимдан энг охирида “грин кард” аризасини тўлдириш турарди. Уни тўлдириб қўйганман-у, унутганман, чунки лотереяга умид қилиб режа тузиш – тентаклик. Лекин ариза тўлдираётганимда, виза чиқса кетишимга ишонардим.

Турмуш ўртоғим ҳам, мен ҳам инглиз тилини биламиз. Фарзандимиз жуда ёш, ҳали тили ҳам чиқмаганди. Иқтисодий аҳволни ўша ерда туриб яхшилай олганимизда ҳам, биз таъсир ўтказолмайдиган бошқа ижтимоий-маиший муаммолар етарлича... Оила ва яқинларнинг бугуни, фарзандлар келажаги учун – кетиш, қолишдан кўра яхшироқ йўл деб билганмиз.

Хуллас, “грин кард” чиққан ва “сеҳрли диёр”га йўл олганмиз.

Биз дуч келган илк муаммолар

Биринчи муаммо – АҚШга кетаётганимда у ерда ёрдам бериши мумкин бўлган танишларим деярли йўқ эди. АҚШ – катта мамлакат, қаерга бораман, нима қиламан? Биргина илинж бор эди: синфдошим Флорида штатининг Орландо шаҳрида яшаётгани ва борсам кутиб олиши мумкинлигини айтган. У бизни кутиб олиб, аввалдан гаплашиб қўйган бир уйга олиб борди, бошпана масаласи вақтинча шундай ҳал қилинган.

АҚШга катта маблағ билан кетмагандим, қолаверса, оилам ҳам бирга экани сабабли иш топиш муаммоси пайдо бўлган. Грин-карта ва бошқа ҳужжатлар АҚШга кириб келганимиздан кейин 30-40 кун ичида почта орқали етиб келишини ҳисобга олсак, иш вариантлари каррасига камайиб кетганди. Бир ой ишламай кутишни ҳамён кўтармасди.

Синфдошим пиццерияда ишлайдиган таниши орқали пицца етказиб берувчиликка иш гаплашиб берди. Эртасига бор пулимнинг ярмига эскироқ автомобил сотиб олиб, Ўзбекистонда олинган ҳайдовчилик гувоҳномасини рўйхатдан ўтказиб, суғурта олиб, италянча пиццахонага, ўша йигит ёнига бориб, иш ўргандим. Кейинги кундан мустақил ишлай бошладим. АҚШга келганимга уч кун бўлганди ўшанда. Биринчи ишим шу бўлган. Кейинроқ ажойиб тасодиф туфайли логистика йўналишида иш топдим. Аниқроғи, иш мени топган. Кейин шу соҳани яхшилаб ўзлаштирганман.