Yigirma yetti yil oldin Rimdagi uyimiz eshigini kimdir qoqdi. Onam – Fiorella eshikni ochdi. Eshik ortida mening futboldagi kelajagim haqida gaplashgani bir guruh futbol agentlari turishardi.
Ular Rimdan emasdilar. Bu darrov sezilgan, ular qizil va qora rangli libosni kiyib olgandilar. Ular meni har qanday narxga bo‘lsa ham o‘z jamoalariga - Milanga olib ketgani kelishgan edi.
Onam qo‘llarini yuqoriga ko‘tardilar. Nima deb o‘ylaysiz, u mehmonlarga nima deb javob bergan bo‘lishi mumkin?
Bilasizmi, agar siz rimlik bolakay bo‘lsangiz, kelajagingiz asosan ikki xil kechadi: siz yo qizil yoki havorangni tanlaysiz. Yo «Roma» yoki «Latsio». Ammo bizning oilamizda faqat birgina tanlov mavjud edi.
Afsuski, men buvamni deyarli ko‘rmaganman, juda yoshligimda u inson vafot etgandi. Ammo u menga juda katta meros qoldirgandi – «Roma»ga bo‘lgan sevgini. Bobom Janluka klubning ashaddiy fanati bo‘lgan,u bu muhabbatini avvalo otamga singdirgan, otam esa, akam va menga. «Roma» biz uchun oddiy futbol klubi emas, qandaydir muqaddas tushuncha edi, oilamizning bir bo‘lagi, yuragimizning bir parchasi...
Ochig‘i, biz o‘sha paytlarda, televizorda «Roma» o‘yinlarini ko‘p ko‘rmasdik. 80-yillarda hatto Rimdagi o‘yinlarni televizorda ko‘rish muammo bo‘lgan. Aniq eslayman, yetti yoshimda bir kuni dadam futbol uchun chipta ko‘tarib keldi. Nihoyat men stadiondan turib, «bo‘rilar»ning o‘yinini ko‘rish baxtiga muyassar bo‘lgandim.
Bu tuyg‘uni yana bir bor his qilish uchun ko‘zimni yumishim kifoya. Ranglar, qo‘shiqlar, atrofimdagi o‘zimga, bobomga, dadamga o‘xshab ketadigan muxlislar... Men o‘sha ko‘rganlarimni so‘z bilan ifoda qilib bera olmayman.
Bellissimo.
Faqat shu so‘z keladi xayolimga.
Rimning biz yashaydigan San-Jovanni tomonida hech kim meni futbolsiz ko‘rmagan bo‘lsa kerak. Yo egnimda yo qo‘limda yoki oyog‘imda futbolni eslatadigan nimadir bo‘lardi. Katta ko‘cha bo‘ladimi, chorrahami, yo‘laklarmi, farqi yo‘q, biz faqat futbol o‘ynardik. Menda bu shunchaki, futbolga bo‘lgan muhabbat emas edi. Kattaroq, kelajagimni, hayotimni futbolga bog‘lash orzusi ham bo‘lgan. Bolalar jamoalarida o‘ynardim, uyimiz devorlarida «Roma»ning o‘sha paytdagi sardori Jannining gazetadan qirqib olingan rasmlari to‘lib ketgan edi. U «Roma»ning timsoli bo‘lgan, u ham biz kabi haqiqiy rimlik bola edi.
Keyin esa, men o‘n uch yoshga kirganimda, yuqorida tilga olganimdek, eshigimiz taqilladi. Ular meni «Milan»ga taklif qilishdi. Italiyaning, dunyoning o‘sha paytdagi eng buyuk klubida faoliyatimni davom ettirishim mumkin edi. Men nima deb javob bera olardim?
