Iste'dodli yozuvchi Surxon Bo‘riyevning «Tanholik tantanasi» nomli yangi asari nashr qilinib, sotuvga chiqarildi.
Bugungi kunda AQShda yashab, ijod qilayotgan muallifning mazkur romani shakliga ko‘ra trilogiya bo‘lib, «Quyoshga ergashganlar», «Yo‘qlik simfoniyasi», «Qirmizi yo‘l» kabi fasllarni o‘z ichiga oladi.
Asar mavzusi bugungi kunda G‘arb-u Sharqni zalolat yoqasiga olib borib qo‘ygan illatlar: dunyoqarashning torligi, ma'naviy so‘qirlik, poraxo‘rlik, Yaratgan ne'matlariga kufroniy munosabat, hazrati erkakning ayol bo‘lishga intilishi, ayollarning munofiqona aldovlari... umuman, bani odamning dunyoga kelib qilayotgan azim gunohlari, ularning yashashdan ma'no-maqsadlari qalamga olinadi. Yozuvchi dunyoviy mavzular haqida fikr yuritar ekan, asarga yuzlab obrazlar kiritadi. Obrazlarning ijobiy yoki salbiy qutbda emasligi esa hech biri kamchilik yoki xatolardan xoli bo‘lmagan tirik insonlar kabi tasavvur qoldiradi o‘qirman ongida.
Adibning uslubiga ko‘ra romandagi har qanday tasvir milliy, hajviy tasavvur hosilasi kabi beriladi. Asarda boshqa bironta ijodkorda uchramaydigan, eslasang, olis bolaligingni sog‘intirib yuboradigan o‘rinlar bisyor. Masalan, Sabohat xolaning uyi tasviri, kambag‘alning ko‘hna boshpanasida tayyorlangan bichak, o‘zbek janoza marosimi, Gulsara bulbulning butun boshli hovliga belkurak bilan ishlov berib chiqishi, o‘zbek to‘ylariga odamlarning mototsiklda jar solib taklif qilinishi va tuyga chunonam ko‘p kishi yig‘ilganlari sabab joy kutib tik turib qolishlari, eshak ko‘pkari, qizchalarining tappi-tappi o‘yini... Xullas, qishloqlarning tasviri asarning hamma o‘rinlarida maroq bilan o‘qiladi. Kitobxon “nega biz shularni eslamaymiz-a», deb jilmayib, maza qilib, pokiza hislar bilan, dam olib o‘qiydi. Xuddi kengliklarga chiqib kelganday bo‘ladi.
Shunday bulsa-da mutolaa jarayonida mazkur asarni anglash uchun hislardan ko‘ra tafakkur ustunligi zarurati seziladi. Aytish mumkinki, yozuvchi hayot haqiqatlaridan, real tasvirlardan chekinmagan tarzda ramziylik, psixologik tasvir usuliga tayanadi, lekin bunday o‘rinlarning barchasini kitobxon tabiiy qabul qiladi: majlis bo‘layotgan zalning so‘nggi qatorlarida ayol o‘qituvchilarning vafot etgan direktor o‘rinbosariga bag‘ishlab go‘yandalik qilib sadr tepishlari, Irodaning bokira holida sharmandalarcha badnom bo‘lib qolishi, bir xizmatchining suyuq ovqatga yasama ko‘zining tushib ketishi, nonxonada xushomadgo‘y xodimning axlatga botirilib daqiqalar ichida qo‘lining irib qolishi, chiqindidan tashib keltirilgan narsalar hisobiga oyoq bosishga joy qolmagan xonadon tutumi, kalamushlar va taxtakanalar bilan to‘lgan Chinoraning uyi; adib tasavvuri o‘laroq yuzaga kelgan Qo‘raqishloq, Padargoh kabi o‘rin-joylar shular jumlasidandir.
