«Yoshim 47 da. Turmushga chiqqanimga ham, mana, 27 yil bo‘libdi. Bu yoshda quda-andali bo‘lib, nevaralar quchog‘ida yayrab-yashnab yurish o‘rniga ijarada kun kechirib yuribman. Turmush o‘rtog‘im meni uydan haydab yuborganiga 5 yil bo‘ldi. Shundan beri qizim va o‘g‘lim bilan ijarada yashaymiz. Vaziyat yaxshilanib ketar, degan umidda haliyam ajrashmadim. Qaynonam uyni tashlab ketganim uchun faqat meni ayblaydi. Erimning mas'uliyatsizligi, oila boshi sifatidagi o‘rnini his qilmasligi sababli muhtojlik ko‘chasiga kirib qoldik. Ishlashga majbur bo‘ldim. O‘g‘lim ham pul topaman, deb Rossiyaga ketdi. Uch yildan beri uning diydoriga zorman. Oilamiz parokanda bo‘lib ketganiga kim aybdor?»
Ayol o‘n sakkiz ming olamning eng buyuk mo‘jizalaridan biri. Alloh uni o‘ziga xos va mos qilib yaratgan. Bir hilqatga noziklik, nafosat, sharm-hayo, shu bilan bir qatorda metin bardosh, matonat, sabrni ham mujassam etgan. Ha, ayol shunday yaralgan: uning mehribon, rahmdilligi, kezi kelganda esa kuchli irodasi bilan erkaklarni-da lol qoldirishi bor haqiqat. Ismi sir tutilishini istagan samarqandlik ayol boshidan kechirganlari haqida so‘zlab berdi. Ajabmas, bir mushtiparning kechinmalari siz-u bizning yuraklarimizga yetib borsa.
«Erim ikki farzandimdan voz kechishga majbur qilgan»
1993 yilda turmush qurdik. Avvaliga hammasi yaxshi edi. Shaharda o‘z uyimiz bor edi. Ahil-inoq yashardik. Erimning topish-tutishi ham yaxshi edi. Tashkilotda hisobchi bo‘lib ishlardi. Ikki yildan keyin o‘g‘lim tug‘ildi. Shundan keyin o‘rtada ikki farzandim nobud bo‘ldi. To‘g‘rirog‘i, bola tushishi xavfi bor, deb abort qildirganman. Erim nima qilasan yana farzandli bo‘lib, deb homilamdan voz kechishga majburlagan. Shifokor ko‘rigiga borganimda, bola tushishi xavfi borligini aytishgan. O‘sha payti abort qildirayotganimni ham bilmaganman. Agar bolamni abort qilishayotganini bilganimda, bunga hech qachon yo‘l qo‘ymasdim. 2002 yilda qiz farzandli bo‘ldim. Homiladorligimni erimdan yashirdim, chunki bunisiniyam oldirgizib tashlashidan qo‘rqdim. Homilam katta bo‘lishini kutdim, shundan keyingina erimga bu haqda aytdim.
Erim biron masalada men bilan maslahatlashmasdi, o‘z bilganicha hal qilardi. Ikkalamiz o‘tirib yaqindan gaplashmasdik ham. Ishi haqida so‘rasam, ishing bo‘lmasin, deb jyerkib berardi. Er-xotin bo‘lsak ham ikkita alohida qutbda yashardik go‘yo. U menga buyum sifatida qarardi.
«Qozonimiz haftalab qaynamasdi»
Vaqt o‘tgan sari erimning ishlari yurishmay qoldi. Ish joyini tez-tez o‘zgartiradigan bo‘ldi. Siqilganidan ko‘p ichadigan bo‘ldi. Homilam nobud bo‘lishiga sababchi bo‘lgani uchun qilgan ishi Allohga yoqmadi, deb o‘ylayman. Ro‘zg‘or bilan ishi bo‘lmay qoldi. Muhtojlik tufayli ishlashga majbur bo‘ldim. Bolalarim uchun pul topib kelishim kerak, degan fikrda edim. Qozonimiz haftalab qaynamasdi. Erimning o‘zi ham xijolat bo‘lardi bo‘sh qo‘l bilan kelganida. Hammasi yaxshi bo‘lib ketar, deya umid bilan yashardim. Juda och qolib ketgan vaqtimizda qo‘shnilardan yegulik so‘rab turgan vaqtlarim ham bo‘lgan.
