– Murodjon aka, yoshingiz nechada, nima sabab bo‘lib oyoqlaringiz harakatlanmay qolgan?
– 1973 yilda tug‘ilganman. Bolaligimda qizamiq kasalligiga chalinganman. Ota-onam aytib berardilar: 1,5 yoshimda devorlarga suyanib yura boshlaganman va qizamiq kasalligiga chalinganimdan keyin doktorlar kelib, «vanna qiling», deyishgan. Onam vanna qilganlaridan keyin, Allohning irodasi bilan umuman yurolmay qolgan ekanman. Ota-onam o‘tib ketishgan. Oilada 5 qiz, bir o‘g‘ilmiz, eng kichigi menman. Otamning ko‘zi ojiz bo‘lgan. Onam savob uchun ularga turmushga chiqqanlar. Onamning o‘zi sog‘lom bo‘lganlar. Otam 20 yil mobaynida to‘shakka mixlanib qolgandilar va onam ularni ana shu yillar davomida parvarishlaganlar.
– O‘zingizga ish jadvali ham tuzib olgan bo‘lsangiz kerak?
– Aravachada yuraman, o‘zim chiqib ketaman, uyga qaytganimda eshikni ochib berishadi, o‘zim kiraman. Masjidga ham o‘sha aravachada boraman. Ish grafigim oddiy, ertalab namozdan so‘ng chiqib ketaman, tushlikda soat birda uyda bo‘laman. Asr namozini o‘qib bo‘lib yana shomgacha ishlayman, kechqurun ishga chiqmayman. Juma kuni dam olish...
Bir kunda toza 100 ming so‘m topaman, shukr, tirikchiligimga yetadi, kimgadir og‘irligim tushmaydi. Onam hayotlik paytlarida hamma “pat-pat” deydigan mashinaga [motokolyaska] navbatga yozdirib qo‘ygandilar. Sobiq SSSR payti edi. «Zaporojyets» mashinasiga ham navbatga yozdirganlar. Shu bilan SSSR tarqalib ketdi, mashina ham ololmadik. Kosiblik sexi bor edi, bizning uyimizda ustalar ijarada turib ishlashardi. O‘shalar bilan birga oyoq kiyim tikib, 2 ming dollar pul yig‘ib, birinchi mashinam – «Tiko»ni olganman. Uni 10 yil haydadim, undan so‘ng «Nexia» haydadim. Tirikchiligim asosan, mana shu kirakashlikdan. O‘zimni o‘zim ta'minlayman.
Ko‘rib turganingiz to‘rtinchi mashinam. «Tiko»ni olganimda ikki yil uyda turgan. Chunki qo‘lga moslashtira olmaganman, ustasini topa olmaganman. Va nihoyat ustasini topdim va hammasini qilib berdi.
– Nega lavha suratga olamiz deganimizda yuzingizni ko‘rsatishni xohlamadingiz? Axir biz sizni ibrat qilib ko‘rsatishimiz kerak. Hozirgi kunda sog‘lom bo‘la turib, birovga boqimanda bo‘lib o‘tirgan insonlar ham yo‘q emas oramizda. Siz esa hayotga optimistik ko‘z bilan qaraysiz.
– To‘g‘ri aytasiz, bir odamga bo‘lsa ham ibrat bo‘lish kerak, albatta. Lekin yuzimni ko‘rsatishni xohlamaganligimning ham o‘ziga yarasha sabablari bor. Aslida, meni ko‘pchilik taniydi. Mahallada, boshqa joylarda... Endi ibrat olaman degan inson olaveradi. O‘ziga bog‘liq. Toshkent bo‘yicha nogiron holida avtomobil boshqarayotgan bitta men emasman, bor bunday yigitlar. Ustalar taniydi, aytib qolishadi. Qolaversa, o‘z holatimni ko‘rsatishdan andisha bor edi...
