Loyiha davomida juda ko‘p tadbirkorlarning ishlari bilan tanishamiz, foyda-zararni ko‘rib chiqamiz, hikoyalarga quloq tutamiz. Bu galgi ko‘rsatuvimiz qahramoni bilan muloqot qilib o‘zimiz uchun ham juda katta ma’lumot va taassurot oldik. Bir qarashda oddiygina hunar — sartaroshlikni yetarli darajada biznesga aylantira olgan, yaqin kunlarda yangi filiallar ochishni reja qilib turgan brend bilan yaqindan tanishdik.
Toshkent shahrining “Milliy bog‘” metro bekati yaqinida joylashgan, Brohouse erkaklar saloni asoschisi Akmal Ahrorxo‘jayev, bolalik yillari, avtohalokat tufayli yurolmay qolgani, sinovlardan matonat bilan o‘tib kelayotgani haqida gapirib berdi: “Bolaligimda onam, jarroh bo‘lishimni xohlardilar, otam esa “O‘g‘lim biron bir kursining egasi bo‘ladi” derdilar. O‘zim esa san’atkor bo‘lishni orzu qilardim. Ammo otam san’atkor bo‘lishimga qarshi bo‘lganlar, shundan so‘ng men sartaroshlik kasbini tanladim. Buni qarangki, tanlagan kasbim bilan, qaysidir ma’noda birvarakayiga uchta insonning orzusini amalga oshirdim. Hozir bir emas, bir necha kursining egasiman, jarrohlar qaychi ishlatgani kabi, men ham har kuni qaychi ishlataman, bemorlarim esa soch oldirishga kelgan mijozlarim. San’atga qiziqishimga keladigan bo‘lsak, juda ko‘p san’atkorlar bilan birga ishlashga to‘g‘ri keladi. Ular bilan turli xil konsert dasturlari va bayram tadbirlarida birga ishlayman”, — deydi qahramonimiz.
Avtohalokat sabab Akmal Ahrorxo‘jayevning oyoqlari bir yilcha butkul harakatlanmay qoladi. Endigina stilistlik ishlari yurisha boshlagan qahramonimiz ruhiy tushkunlikka tushib, qanday qaror qabul qilish borasida boshi qotadi. Chunki Toshkentda bu jarrohlik amaliyotini amalga oshirishga imkon, Hindistonda esa ijobiy natijaga kafolat bo‘lmaydi. Voqelikning davomini muallif tilidan hikoya qilamiz:
“Allohga tavakkul qilib operatsiyaga rozi bo‘ldim va Hindistonga uchib ketdik. Uch kun operatsiya qilishdi. O‘zim bilmayman, 11 kun behush yotgan ekanman. Atrofdagilar va shifokorlar umidini uzishgan ham ekan. Alloh mehribon, men yana ko‘zimni ochdim. Maxsus sharoitda O‘zbekistonga uchib keldik. Yurib ketishimga umid bildirishmadi. Doim qimirlab, ishlab turgan yigitning to‘shakka mixlanib qolishi chiroyli holat emaskan. Uyda akamlarga iltimos qilib, yotog‘im oldiga turnik yasattirib oldim. 6-7 oy tinimsiz mashq qilib tortildim. Kechalari oyog‘imga g‘isht bog‘lab yotdim.
