O‘zbekiston mustaqil bo‘lgandan keyin tizimli islohotlar yo‘lidan bormagani uchun, 5-6 million kishisi mehnat migrantiga aylandi. Chunki aynan tizimli islohotlar ishchi o‘rinlarini yuzaga keltiradi, buyruq yoki topshiriqlar emas. O‘zbekiston esa aslida ishchi yuboruvchi emas, aksincha, ishchi jalb qilish potensialiga ega bo‘lgan mamlakat.

Mehnat migratsiyasi bizda ikki yo‘nalishga bo‘lindi. Bir yo‘nalish bu – malakasiz ishsizlar rivojlanayotgan mamlakatga yo‘l oldi va ular uchun arzon ishchi kuchi vazifasini o‘tadi. Bu bilan ular o‘zga mamlakatlarni rivojlantirdi. O‘zbekistonda esa butunboshli sohalar tanazzulga uchradi. Ikkinchi yo‘nalish – malakali, qimmatli kadrlar rivojlangan mamlakatlarga ketdi va o‘sha mamlakatlarni kadrlar bilan boyitdi. O‘zbekiston esa deyarli kadrlarsiz qoldi. Zero, yaxshi kadrlar isloh qilinmagan mamlakatlarda qolmaydi, voy desangiz ham, dod desangiz ham shu.

Rossiyaga millionlab malakasiz ishchilar qanday ketganini, ketayotganini, ular u yerda aksar ruhan tushkun ahvolda ishlab kelayotganini yaxshi bilamiz. Bu haqida ko‘p gapirdik. Ammo bir payt kelib, yana bir yo‘nalish paydo bo‘ldi, bu – Janubiy Koreyaga ishchi jo‘natish. Bu soha davlat idorasiga yuklandi va odatdagidek, kattakon korrupsion sxemaga aylandi: Janubiy Koreyaga borish uchun sodda odamlar qandaydir “yordam beruvchilar”ga pul berib kelishdi. Va ularga beriladigan pul miqdori oshib boraverdi.

Hech kimga sir emasdi – bu pullar Toshkentga qarab yo‘l olardi. Zero, aynan pul berganlar Koreyaga ketish imkonini qo‘lga kiritardi.

Yangi davr keldi, bu sohani isloh qilishga kirishildi. Nimalardir qilindi, ammo sodda odamlar hamon Janubiy Koreyaga ishga ketish uchun pul berishyapdi. Hozirda bu norasmiy raqam 15 ming dollarni tashkil qiladi. Buncha puli bo‘lmaganlar-chi? Ular “yordamchilar”ning hisobidan ketadi va Janubiy Koreyaga borib olgandan keyin ularga 25 ming dollargacha ishlab berishi kerak bo‘ladi.

Endi vaziyatga tepadan qaraymiz-da, o‘ylab ko‘ramiz: o‘zi nochor, ishsiz, ishlab oilasini ta’minlashni niyat qilgan odamlar nega ishlashga borish uchun buncha pul to‘lashga majbur bo‘lyapdi? Va yana o‘sha tabiiy savol: bu pullar kimlarning cho‘ntagiga yetib boryapdi?

Biz Janubiy Koreya biznesi haqida hali gaplashamiz, hozir esa Janubiy Koreyadan tashqari, Yaponiyaga ishchi yuborish sohasini ham kimdir o‘z qo‘liga olayotgani alomatlari haqida gaplashamiz.