Shu kunlarda, jamoatchilik diqqat markazidagi mavzulardan biri – bu Karimovlar oilasidagi sudlashuv jarayonining boshlanishi. Islom Karimovning birinchi nikohidan bo‘lgan o‘g‘li Pyotr Karimov uning ikkinchi rafiqasi Tatyana Karimovani sudga bergan. Da’vo sababi – mol-mulk, meros masalalari.
Shu fonda, Karimov siyosiy merosini yana bir tahlil qilish, uning boshqaruv tizimiga siyosiy baho masalasida fikr yuritish foydadan xoli bo‘lmaydi.
2016 yilga qadar, O‘zbekiston o‘ta og‘ir davrni boshidan kechirdi. Bu og‘ir davrni nafaqat oddiy xalq, balki bugungi mulozimlar, davlat arboblari ham esidan chiqargani yo‘q.
2016 yilda hokimiyat o‘zgargach, birinchi ma’muriyat siyosiy boshqaruviga juz’iy, vaziyatdan kelib chiqib, situativ baho berildi. Lekin, birinchi ma’muriyatning boshqaruviga tarixiy-siyosiy, konseptual baho berish haliga qadar amalga oshirilmadi.
Qolaversa, shu paytga qadar berilgan baholar ham, ancha ziddiyatli. Xo‘sh, bu ziddiyat, nimadan iborat?
Birinchidan, Karimov siyosiy tizimi yaroqsiz ekani tan olindi, u repressiv, qattiq avtoritar, noratsional, ya’ni aql-idrokni inkor etish darajasida berahm va behikmat, o‘ta konservativ, o‘ta markazlashgan, o‘ta yakka shaxslashgan, tashqi dunyodan uzilgan, qo‘shni davlatlar bilan ham arazlashgan yoki sovuq aloqalar ustuvor, deya e’tirof etildi.
Bu davrda, qora ro‘yxatlar, ommaviy ta’qiblar, “stolbani ham qamash” – oddiy urf bo‘lgani, davlat xalqni qo‘rqitish mashinasi ekani, insonlar elementar muammolarni ham ochiq aytish imkoniyatiga ega emasligi, ko‘pchilikning esida bor.
Ikkinchi tomondan, aynan Islom Karimov – mustaqil O‘zbekiston davlatchiligining asoschisi, birinchi prezidenti, yangi davlatchilik me’mori sifatida hurmat-ehtirom ko‘rsatilishi kerakligi bildirildi.
Jumladan, Karimovni Fransiyadagi Sharl De Gollga, AQShdagi Jorj Vashingtonga qiyoslash hollari ham kuzatildi.
Ya’ni Karimov siyosiy boshqaruv va merosi haqida gap ketganda, u davrdagi xato va kamchiliklarni aytish, uning nomini tilga olmasdan amalga oshirildi. Shuningdek, Karimovning nomi tilga olingan holatlarda, davlat darajasida, unga mo‘’tadil yoki yuqoriroq hurmat bildirish – davlatning asosiy yondashuvi ekani kuzatildi.
Natijada, bugungi siyosiy tafakkurda, siyosiy madaniyatda, ma’lum ziddiyatlar yig‘ilib qolmoqda.
