«Buyuk maqsadlar ortida ular turadi». Gundo‘g‘an oilasi, Manchesterdagi jamoadoshlari, final oqshomi va bolalik orzusi haqida

Men ilk bor bu yerga kelganimda, juda ko‘p orzulari bo‘lgan yosh yigit edim. Ishonish qiyin, yetti yil o‘tib, qachondir xayol qilgan barcha orzulariga yetgan bir ota sifatida tark etyapman. Hayrlashuv doim oson emas, ammo bunday jamoadan ketish yanayam og‘irroq. Chetda bolalarga ketish qarorim haqida yozayotganimda, juda hayajonda edim. Ularni juda sog‘inaman, chindan ham. Ammo baxtim shundaki, bu yerdan chempion sifatida, qalbimda faqat klubga bo‘lgan muhabbat bilan ketyapman. Trebl yutgan jamoani tark etgan sardorlar unchalik ko‘p bo‘lmasa kerak, to‘g‘rimi?

Ajoyib, biz yetti yilda besh marta Premer Ligani yutdik. Ikki bor Angliya kubogini. Chempionlar Ligasini. Ammo bu faqat sovrinlar xolos, aslida ko‘proq jamoa muhitini, ichkaridagi munosabatlarni unutishim qiyin bo‘ladi. Men futbolda hech qachon bunday tuyg‘ularni boshdan kechirmaganman.

Aslida men tabiatan ancha bosiqman. Ochilishim uchun qandaydir vaqt kerak. Lekin bu ajoyib jamoa muhitida o‘zimizni juda qulay his qilar, har qancha bosim ostida bo‘lmaylik, doim o‘zaro hazillashardik.

Mashg‘ulotlar paytida jarima maydoni ichidagi 5 ga 2 o‘yinlarda ko‘proq Ruben Diash bilan hazil qilishni yoqtirardim. Odatda ancha oddiy o‘yinchi bo‘lganim uchun, mabodo biror fint qilsam, yigitlar meni «Zidan» deyishni boshlashardi. Texnikamni namoyish etishim bilan Ruben oldimga kelib, «Zidan» deyaveradi.

«Yo‘q, bugun Pirloman, ertaga yana Zizu bo‘laman», - deb qo‘yaman.

Ayniqsa, rafiqalarimizdan minnatdor bo‘lishimiz kerak. Ular o‘zaro maslahatlashib, juda ko‘p partilar, barbekyular uyushtirishdi va bu yigitlarning yanada yaqinlashib ketishi uchun ahamiyatli bo‘ldi. Biz ko‘p kuldik, juda ahil edik, o‘ylashimcha, Chempionlar Ligasidagi g‘alabamizning ham asosiy sabablaridan biri shunda.

Men uchun Chempionlar Ligasi so‘nggi o‘n yillardagi asosiy maqsadlarimdan biri edi. 2013 yilda Dortmund bilan «Bavariya»ga qarshi finalni yutqazganimda juda tushkun bo‘lib qolgandim. Finalda mag‘lubiyatga uchrash hissiyotini ta’riflash qiyin. Shundan buyon har bir qarorimda aynan mana shu sovrinni yutish orzusi asosiy suvayirg‘ich vazifasini o‘tagan. Aynan shuning uchun «Manchester Siti»ni tanladim. Shuning uchun ikki yil oldin «Chelsi»ga yutqazganimiz juda og‘ir bo‘lgan. O‘tgan yili «Etihad»da o‘tgan «Real»ga qarshi o‘yinda zaxirada qolganim yanada qiyin bo‘ldi. Pep asosiy tarkibni e’lon qilib, o‘z xonasiga kirib ketganida dunyo ustimga ag‘anagan. Axir men bu o‘yinda qatnashishni juda istayotgandim, tushunyapsizmi?

Bu mavsum o‘zgacha boshlandi. Nihoyat bu safar hammasi boshqacha bo‘lishini bilib turardim. Gap faqat APL, YeChL yoki Angliya kubogini yutganimiz emas, umuman haftadan haftaga hammasi shunga qarab ketayotganini payqamaslik mumkin emasdi. Hatto «Arsenal»dan 10 ochko ortda borayotgan paytimizda ham chempion bo‘lishimizga amin edim. Biz Kevin, Kayl, Jon, Fil, Bernardu va Ederson bilan ancha yillardan beri jamoa asosi bo‘ldik, Erling va Jyek kabi yigitlar qo‘shilishi esa bizga qo‘shimcha ustunlik taqdim etdi.

Shu yerda aytib ketay, ba’zi ommaviy axborot vositalari Jyek Grilish haqida noto‘g‘ri taassurotda bo‘lishdi. U men futbolda uchratgan eng yoqimli yigitlardan biri. U aslida juda kamtar va beg‘ubor. Men uning ham muvaffaqiyatidan xursand bo‘ldim, sababi, katta pul evaziga katta klubga kelishning bosimi juda katta. U yangi darajaga chiqish uchun ko‘zimiz oldida katta mehnat qildi va biz uchun fantastik futbolchiga aylandi.

Erling Holand. Rostini aytsam, kelgan paytda undan nima kutishni bilmasdim. Dortmunddagi uning gollari, barchaning diqqat markazida bo‘lganini ko‘rib, o‘ylanib qolasan, bu xarakter bilan jamoaning bir parchasiga aylana oladimi? Lekin tanishgan zahoti, hayron qoldim, nahotki inson shu qadar iste’dodli bo‘la turib, kundan kunga yana o‘sishga o‘zida ehtiyoj sezaveradi? U hech qachon o‘zidan qoniqmaydi. Go‘yoki, u uchun chegara yo‘qdek. Agar taqqoslash kerak bo‘lsa, faqat Messi va Ronaldu darajasi u yetishi kerak bo‘lgan cho‘qqi bo‘ladi, menimcha.

Ikkinchi darvozabonimiz Stefan Ortega, bu yerdagi hayotimda katta o‘rin tutgan jamoadoshlarimdan yana biridir. Ikki nemis sifatida umumiyliklarimiz ko‘p va har kunni birgalikda espresso ichish bilan boshlashimiz mening ochilishimda muhim rol o‘ynadi. Agar u bo‘lmaganda, bu qadar yorqin mavsum o‘tkaza olmasdim, balki. So‘nggi mavsumda Kevin de Bryuyne bilan ham ancha yaqinlashdim. U bilan har qanday mavzuda gaplashish mumkin, o‘ylaymanki, agar jamoadoshlarim bilan shunchaki hamkasb emas, doim ishonish mumkin bo‘lgan do‘stlar kabi munosabat o‘rnatilsa, maydonda ancha yordam beradi.

Jamoadagi bu sheriklarim bilan har qanday o‘yinni yutish mumkinligiga ishonardim. Agar o‘sha ishonch bo‘lsa, hammasi oddiy yumushga aylanadi, qo‘rquv bo‘lmaydi, hech narsani o‘ylamaysiz va ana o‘shanda haqiqiy sehr paydo bo‘ladi. Balkim shuning uchun bu mavsumda men juda ko‘p muhim gollarni urishning uddasidan chiqqandirman.

Butun mavsum biror filmga o‘xshaydi. Finalning Istanbulda bo‘lishi ham... Men uchun bundan ortiq ssenariyni o‘ylab topish mushkul. Bu men uchun o‘ziga xos uyga qaytish bo‘lgandi. Men uchun, oilam uchun. Yodimda, samolyotda shaharga qo‘nyapman-u, o‘ylayman – axir men bobomning vatanida «Manchester Siti»ni Chempionlar Ligasi finaliga sardor sifatida boshlab tushmoqdaman!

Mehmonxonaga ketishda avtobusda Skott Karson bilan yonma-yon edim. Bilasiz, u 2005 yildagi Istanbul finalida «Milan»ni yutgan «Liverpul» tarkibida bo‘lgan.

«Qo‘rqmanglar, bolalar, bu yerga men har kelganimda Chempionlar Ligasi kubogi bilan qaytaman», – deb kuldi u.

Ha-ha-ha. Jamoamiz Skott bilan yutqazishi imkonsiz. 

Birgina muammo o‘yinning mahalliy vaqt bilan kechki soat o‘nda boshlanishi edi. Shuning uchun biz kun bo‘yi mehmonxonada o‘tirishimizga to‘g‘ri keldi. Esimda, turli smslarni o‘qimaslik uchun telefonimni o‘chirib qo‘ydim. Qimirlay olmasdim. Televizor ham ko‘ra olmadim. Shu qadar asabiy edimki, xonamda kamida besh yuz bor final o‘yinini miyamda o‘ynab ham bo‘ldim. Istak shu qadar kuchli edi. Balkim, bu aslida yomondir, bilmadim.

Hech esimdan chiqmaydigan voqea, Pep chigalyozdi mashg‘ulotlaridan so‘ng, meni chetga tortdi va jamoaga nutq so‘zlayotganimda Kaylga ham vaqt qoldirishimni iltimos qildi. Shuning o‘zi ham jamoamizdagi muhit, ahillikni ko‘rsatadi, zero Kayl asosiy tarkibga kiritilmagan edi.

Kayl o‘rnidan turdi, hammamizni juda yaxshi ko‘rishini aytdi va oxirida shunday dedi: «Bu sovrin doim mening orzum bo‘lgan. Boringlar, mening orzumni ro‘yobga chiqaringlar».

O‘yin haqida hech narsa deya olmayman. Eslashga urinsam ham qiyin. Tan olaman, unchalik zo‘r o‘ynay olmadik. Menimcha, barchamizda biroz hayajon ham bor edi. Ammo barcha chempionlar kabi g‘alaba qozonish yo‘lini topa oldik.

Hammasidan ham hakam hushtak chalgan so‘nggi soniya yodimda. Men o‘zimni tashlab yubordim. Bo‘lgan voqeani miyamda jonlantirish, to‘liq his qilishni o‘ylar, ammo uddasidan chiqa olmayotgandim. O‘rnimdan turganimda atrofimda yig‘lab o‘tirgan «Inter» futbolchilarini ko‘rdim. Ularning hissiyotini mendan yaxshi tushunadigan odam yo‘q. Shuning uchun ularning oldiga keldim va ajoyib mavsum uchun faxrlanishlari hamda kurashni davom ettirishlari kerakligini aytdim. Final chegarasi juda nozik. Bir soniyada sen boshqa yo‘ldan ketishing, hammasi butunlay boshqacha tugashi mumkin.

Muvaffaqiyatsiz yillar g‘alabamizni yanada shirin qilgandi. Bolalar oldiga ketayotib, birinchi bo‘lib Stefanni uchratdim. Biz uzoq vaqt bir-birimizni quchoqlab turdik, bu lahzalar meni yengib qo‘ydi. Yig‘lab yubordim. U ham yig‘ladi. Odamlar orasida rafiqamni va oilamni qidirib topdim. «Sen erishding. Sen eplading» deyishardi ular. Xuddi Pepning o‘sha gaplarini takrorlayotgan edilar.

Har qanday buyuk maqsad ortida oila turadi va bu futboldagi sheriklaring kabi juda muhim. Bizga yaxshi hayot taqdim etish uchun ota-onalarimiz qancha mehnat qilishdi. Otam pivo zavodida yuk mashinasi haydardi. Onam kafeda oshpazlik qilgan. Buvam shaxtada ishlash uchun Turkiyadan Germaniyaga kelib qolgan. Butun dunyo qarshisida gundo‘g‘anlik bir bolakayning chempion sifatida turishi men uchun juda hayajonli, albatta.

Aytishim kerakki, Pep bo‘lmaganda, bularning hammasi sodir bo‘lmasdi. To‘g‘ri, u ba’zida hammasini murakkablashtiradi, doim talabchan bo‘lishi ruhan charchatadi ham. Ammo hamma o‘z vazifasini tushunib, garmoniyaga erishgach, barchasi juda oson tuyulib qoladi. Men doim u bilan ruhan yaqinlik his qilganman.

«Men 11 yarimhimoyachi bilan o‘ynagim keladi. Sizlar o‘yinni besh qadam oldindan ko‘ra olasizlar», – degandi u bir kuni menga.

Men uchun eng og‘iri, Pepga telefon qilib, ketish qarorimni aytishim bo‘ldi. Unga faqat «minnatdorman» deyishdan boshqa gap o‘ylab ham topa olmayman. Faqat ajoyib mavsumlar, sovrinlar uchun emas, umuman meni bu yerga olib kelgani uchun.

Hech qachon unutmayman, Dortmundda tizzamdan jarohat olgach, operatsiya stoliga yotishimga to‘g‘ri keldi. Qo‘rquvim «Manchester Siti» meni sotib olish fikridan qaytib qolishi mumkinligidan edi. Ammo Pep menga qo‘ng‘iroq qildi: «Xavotir olma, bu hech narsani o‘zgartirmaydi. Biz seni bu yerda kutamiz va qancha vaqt bo‘lsa ham tayyormiz».

Tasavvur qilyapman, katta pul evaziga kulgili ismli bir futbolchi hassa tayanib turganida, «Manchester Siti» fanatlari nimalarni o‘ylashdi ekan...

Nimayam deyishim mumkin?

Bu yerga bir oyoqda kelib, bulutlar orasida uchib yurgandek holatda tark etyapman.

O‘ylab qolaman, bundan ham ortiq bo‘lishi mumkinmidi? Menimcha, yo‘q.

Ha, balki mumkin edi. Masalan, Pep bu yerga birga kelib, oxirida birga ketishimizdan umid qilgandi. Ammo qarorimni tushundi, deb o‘ylayman. Bolaligim orzusi bo‘lgan klubga ketayotganimni yaxshi biladi. Umid qilamanki, biz Chempionlar Ligasi finalida to‘qnash kelamiz.

Agar Manchesterni tark etadigan bo‘lsam, dunyoda borishim mumkin bo‘lgan yagona klub bor edi. Yo Barselona, yoki hech qayer. Bolaligimdan aynan shu libosni kiyishni orzu qilganman. Aminmanki, yana bir necha yil yuqori saviyada futbol o‘ynay olaman va shu orqali «Barselona»ni o‘zi loyiq bo‘lgan darajaga qaytarishga borimni beraman. Eski do‘stim Levandovski bilan yana birga to‘p surishni, men doim havas qiladigan murabbiy – Xavi qo‘l ostida shug‘ullanishni sabrsizlik bilan kutyapman. Xavi menga «Barselona»dagi rejalari haqida aytib berayotganda juda samimiy ko‘rindi. Menimcha, shaxs sifatida ham, futbol qarashlarimiz borasida ham u bilan umumiy jihatlarimiz talaygina.

Barselonada meni katta bosim kutib turganini bilaman. Bu menga yoqadi. Qulay doiramni tark etishni yaxshi ko‘raman. Men hech qachon oson hayot, oson maqsad ketidan quvmaganman. Yangi chaqiriqni yaxshi ko‘raman. Hayotimning keyingi bosqichi mana shu haqida bo‘ladi.

«Barselona» libosini kiyish oldidan «Manchester Siti»dagi do‘stlarimga, u yerda mehnat qiladigan xodimlarga, ayniqsa muxlislarga oxirgi so‘zimni aytmoqchiman.

Shuni doim bilishingizni istayman – men endi doim «Manchester Siti» muxlisi bo‘lib qolaman. Bu rishtani hech narsa buza olmaydi. Bu eng yuqori darajadagi munosabat edi. Hammasi uchun rahmat.

Aminman, ko‘pchilik katta ehtimol bilan ajoyib gollarni, uzatmalarni, finallarni eslab qoladi bu davrdan. Ammo men boshqa narsani ko‘proq qadrlayman. Ha, futbol ba’zi paytlarda ajoyib edi, ammo insonlar yanada yaxshiroq.

Men sizlarni umrimning oxirigacha esdan chiqarmayman.

Hammasi uchun rahmat.

Ilkay Gundo‘g‘an.
ThePlayersTribune uchun