So‘nggi yillarda mamlakat ekologiyasini yaxshilash, shahar va tumanlarni yashillashtirish, mavjud yashil makonlarni saqlab qolish, daraxtlar ekish orqali yashillikni ko‘paytirish haqida ko‘p gapirilyapti. Bu gaplarga monand “Yashil makon” loyihasi doirasida millionlab ko‘chatlar o‘qazilyapti. Biroq bu boradagi ishlarda ulkan kamchiliklar va yolg‘onlar ham yo‘q emas, bu yuqori minbarlardan ham ochiq aytilib, tanqid qilinmoqda. O‘tqazilmagan yoki qurib qolgan ko‘chatlar, o‘zani quriyotgan va sayozlashayotgan daryolar, sanoat korxonalari tufayli zarar ko‘rayotgan yer-u suv, betiyiq va betartib qurilishlar sabab chang-u zaharga botayotgan shaharlar...
Daraxtlar ekish, yashil kamar yaratish, yangi xiyobonlar qurish rejalari yaxshi, biroq bungacha borini asrab qolish kerakmi? Kerak! Yo avval borining o‘rniga binolar qurib, keyin chekkaroq, uzoqroq joydan xiyobon qurishmi rejada? Aftidan shunga qarab ketyapti, axir mavjud xiyobon va parklar bir necha o‘nyillar avval shaharning eng markaz, so‘lim va gavjum joylarida barpo qilingan-da. Bunday joylarning har bir qarichi tilloga teng. Oxirgi yillarda ko‘plab yashil hududlar xususiy qo‘llarga o‘tib ketganiga guvoh bo‘ldik.
2 yil avval poytaxtning eski shahar qismidagi, markaziy hududlardan birida joylashgan Abdulla Qodiriy nomidagi bog‘ haqida lavha tayyorlagan edik. Bog‘ tashlandiq holga keltirilgani va bu yerda ekologik inqiroz yuzaga kelgani haqida ketma-ket ko‘rsatuvlar chiqdi. Bog‘ning investorlarga tortiq qilingan qismlarida baland binolar qad rostlagan. Yaqin atrofdagi aholi toza havodan nafas olib, madaniy hordiq chiqarishi uchun esa joy yo‘q.
Aynan shu bog‘ni rekonstruksiya qilib, xalq ixtiyoriga qaytarishni va’da berishganiga ham 1 yildan oshdi. Biz kuni kecha yana shu manzilga bordik. Lekin afsuski, bu safar avvalgidan ham yomonroq ahvolga duch keldik. Aftidan, mutasaddilar “bu jurnalistlar bir ayyuhannos solib, keyin jim bo‘lib ketishadi”, qabilida fikrlashgan, shekilli.
