“Hayotiy hikoyalar” ruknida berilayotgan navbatdagi hikoyaning qahramoni hayot sinovlariga duch kelgan oddiy ayol. U uch nafar qiz farzand ko‘rgach eri tashlab ketgan.
Qizlari bilan yolg‘iz qolgan ayol taqdir sinovlarida yengilmaydi, biroq kun kechirish oson ham bo‘lmaydi. Bugun u ikki qizini uzatgan, faqat kenjasi bilan yashayapti. Biroq turli ahmoqona urf-odatlar deb, qiz uzatib ham tashvishlardan qutula olmayapti.
“Balog‘at yoshiga yaqinlashayotgan har bir qiz kelajakda o‘ziga munosib yigit bilan oila qurishni va u bilan baxtli hayot kechirishni xohlaydi.
Menda ham shunday bo‘lgan. Maktabni bitirganimdan so‘ng sovchilar kela boshladi. Ota-onam o‘zlari ma’qul deb bilgan yigitga rozilik bildirishdi.
Bo‘lajak kuyovni tanirdim, nazarimda tarbiyali, yaxshi yigit edi. Shu sababli rozi bo‘ldim. Rozi bo‘lmaslik chorasi ham yo‘q edi. Ko‘p o‘tmay to‘yimiz bo‘ldi. Hammasi yaxshi edi. Baxtdan sarmast edim. Biroq ko‘p o‘tmay barchasi o‘zgarib ketdi.
Bu orada homilador bo‘ldim va qiz farzand ko‘rdik. O‘shanda erim farzand ko‘rganiga, qaynota-qaynonam nabirali bo‘lishganiga juda xursand bo‘lishdi.
To‘ng‘ich farzandim uch yoshga yaqinlashganda yana homilador bo‘ldim. Yana qiz tug‘ildi. Shundan so‘ng erimning munosabati o‘zgardi. U avvalgiday mehr ko‘rsatmas, mendan ko‘ngli sovib borardi.
Ko‘p o‘tmay erim qo‘shni davlatga borib savdo bilan shug‘ullana boshladi. Uyga 3-4 oyda bir kelar va biz bilan bir haftacha turib ketardi.
Uyga kelgan paytlari o‘rtoqlaridan ortmas, ertalab chiqib ketsa yarim kechada qaytardi. Men ikkita qiz tug‘gan ayol unga yurak yutib e’tiborli bo‘lishini ayta olmasdim. Aniqrog‘i og‘zimni ham ocholmasdim.
Ya’ni ikkita qiz tug‘ganim uchun erim, qaynonam va qaynotam zimdan meni ayblar, bora-bora o‘zimni rostdan aybdor deb hisoblaydigan bo‘lib qoldim.
To‘ng‘ichim oltiga, ikkinchi qizim uch yoshga kirganda yana homilador bo‘ldim. Bu safar ham qiz tug‘ildi. O‘shanda erim kelgan payt edi, biroq tug‘uruqxonadan olib chiqish uchun bormadi. Qaynonam va qaynotam birga yashardik, meni ular olib kelishdi.
O‘shanda na erim, na qaynonam va qaynotam menga hech narsa deyishmadi. Lekin ularning sukunati va sovuq muomalasi meni yeb bitirayotgan edi.
Kunlarning birida erim safarga otlana boshladi. Xatti-harakatlaridan, qarashlaridan menga nimadir demoqchi bo‘layotganini sezib turardim. “E Xudo, javobimni berib, uydan haydab yubormasin” deb turardim. Agar shunday qilsa ota uyimga sig‘masdim va uchta bolam bilan ko‘chada qolishim aniq edi.
