Muhammadali Salohiddinovning tug‘ma nogironligi bor. Biroq u barmoqlarsiz ham avtomashinani yaxshi boshqaradi. “Shu yoshga kirib umrimda bir marta protez taqqanman: u ham bo‘lsa to‘yim kuni turmush o‘rtog‘im yaqinlari oldida uyalib qolmasligi uchun”, – deydi u Kun.uz muxbiri bilan suhbatda.
Namangan shahrida yashovchi qahramonimiz oilasi, barmoqlarsiz ham avtomashinani yaxshi boshqara olishi hamda orzusi haqida gapirib berdi:
“27 yoshgacha bir martagina protez qo‘l taqishga majbur bo‘lganman. Bu ham bo‘lsa to‘yim kuni turmush o‘rtog‘imni uyidan olib chiqib ketish uchun qo‘lim 3 soat protezda turgan. Kelinchakni ko‘pchilikning oldida yuzini yerga qaratmaslik, xijolatga qo‘ymaslik uchun 12500 dollarga protez sotib olib taqqanman.
Nogironlik avlodimizda bo‘lmagan. Oilada ikkinchi farzandman. Tug‘ma qo‘lsiz dunyoga kelganman. Alhamdulillah, shu holatimda ham barcha yumushlarni qila olaman. Ikki qizim bor. Katta qizim ba’zida qo‘limga qaraydi-da o‘zining qo‘liga qarab, “Dada, qo‘lingiz nega bunday?” deb savol beradi. Javob berishga harakat qilaman...
Barmoqlarsiz bo‘lsa-da avtomashinani yaxshi boshqaraman. Otam Jiguli, Damas mashinalarining oldiga o‘tirgizib olib boshqarishni o‘rgatgan. Otamning boshqarishlarini ko‘rib, ko‘zni pishirib olib, keyin rolga o‘tirganman. Xudoga shukur, hozirda huddi sog‘lom odamlardek mashinani boshqara olaman.
Ko‘p xonadonlarga sovchilikka borganmiz. Holatimni ko‘rib turib qizini bermagan oilalar ham bo‘ldi. Man xohlagan ayol topildi. Turmush o‘rtog‘im meni juda yaxshi tushunadi. Alhamdulillah, baxtliman, ikki qizim bor.
Kompyuter tuzatishni, kuzatuv kameralari o‘rnatishni, konditsioner ta’mirlashni o‘rganganman. Odamlarning uyiga, tashkilotlarga kamera o‘rnatib tirikchilik qilaman. Bundan tashqari ijtimoiy tarmoqlarda o‘zimning shaxsiy sahifalarim ham bor. Bundan ham daromad keladi.
Bitta-yu bitta eng katta orzum - haydovchilik guvohnomasini olish. Mashina boshqarishni uddalasam ham holatim sabab haydovchilik guvohnomasi olish nasib qilmayapti”.
