Kun.uz tahririyatiga Rossiyadagi qamoqxonadan majburiy urushga yuborilgan o‘zbekistonlikning murojaati kelib tushdi. 26 yoshli Shohrux Otaxonov Xorazm viloyatida tug‘ilgan, 2017 yildan Rossiyaga qatnab, qurilish sohasida ishlagan va haydovchilik bilan shug‘ullanib kelgan.
U oxirgi marta 2022 yil avgustida ishlash uchun Moskvaga borgan. O‘zining aytishicha, 2022 yil noyabr oyida tojikistonlik yigitni taksida aeroportga olib ketayotganida Rossiya kuchishlatar tuzilmalari xodimlari tomonidan to‘xtatilgan, yo‘lovchining yonidan 70 gramm miqdoridagi giyohvandlik moddasi topilgan. Ushbu hodisa ortidan Otaxonov ham aybdor deb topilgan hamda 2023 yil may oyida sud hukmi bilan 9 yil muddatga ozodlikdan mahrum etilgan. U jazoni Ulyanovskaya oblastidagi Dimitrovgrad shahrida, qattiq tartibli koloniyada o‘tagan.
«Men o‘tirgan koloniyada 200 dan ortiq o‘zbek, 200 dan ko‘proq qirg‘iz va tojiklar bor edi. Biz kelganimizdan keyin uch oy o‘tib, urushga yuborishga targ‘ibot boshlandi. Dastlab qo‘rqitishdi, yolg‘iz qamab qo‘yishdi, qamoqxona xodimiga hujum qilding deb «srok»ni ko‘paytiramiz, deyishdi. Haqiqatan ham urushga bormayman deganlarga yana bir necha yil muddat qo‘shib berishdi. Mengacha jami 28 nafar o‘zbekistonlik mahbus urushga ketgandi.
Men koloniyada 1,5 yildan ko‘proq yotdim, 2024 yil oxirida qandaydir hujjatga qo‘l qo‘ydirishdi. Ertasi kuni mudofaa vazirligi xodimlari kelib bizga Rossiya pasportini ko‘rsatishdi, lekin qo‘limizga bermadi. Shu bo‘yi O‘zbekiston pasportini ham, ruslar bergan hujjatni ham ko‘rmadik».
Shundan so‘ng uni dastlab samolyotda, keyin poyezdda Ukrainaning Rossiya tomonidan qisman bosib olingan Luhansk oblastiga olib borishgan. Dimitrovgraddan Luhanskka qadar qariyb 1,5 ming kilometr masofa bor.
«Dekabr oyida bu yerga boshqa qamoqxonalardan ham o‘zbeklar keldi. Bizga harbiy kiyimlar berishdi, uch kunda keyin Donetskdagi harbiy qismga olib borishdi. U yerda 1,5 oy «trenirovka» qildik. 2025 yil 1 fevraldan biz jangovar vazifalarni olib, urushga chiqishni boshladik», deydi Shohrux.
«Haqiqiy urushga chiqqanimizda hech narsa ochiq aytilmagan. Piyoda shturm qildik, ratsiyadan aytib turishardi qaysi binoga borishni. Lekin hech kim bilmaydi u yerda dushman bormi yoki pistirmami, tavakkal boramiz.
4 fevral kuni Donetsk oblastidagi Zaporijjya qishlog‘i yaqinida tepamizdan dron hujum qilib, bomba tashladi. Oskolkalar menga ham tegdi, o‘sha joyda 18 fevralgacha qolib ketdim. Ukrain askarlaridan qolgan yeguliklar va quduqdagi iflos suvdan ichib kun o‘tkazdik. Ob-havo tumanli bo‘lib, dronlar uchmay qo‘yganidan keyin 4 kishi bo‘lib harbiy qismga qaytib keldik. U yerda oskolka tekkan oyog‘imga zelyonka va maz surishdi, qotgandan keyin yana jangga chiqarib yuborishdi: 20 kun bitta binoni qo‘riqladik. Jangdan qaytib, bormayman deganlarning o‘zlarini otib tashlashdi.
