– Муроджон ака, ёшингиз нечада, нима сабаб бўлиб оёқларингиз ҳаракатланмай қолган?
– 1973 йилда туғилганман. Болалигимда қизамиқ касаллигига чалинганман. Ота-онам айтиб берардилар: 1,5 ёшимда деворларга суяниб юра бошлаганман ва қизамиқ касаллигига чалинганимдан кейин докторлар келиб, «ванна қилинг», дейишган. Онам ванна қилганларидан кейин, Аллоҳнинг иродаси билан умуман юролмай қолган эканман. Ота-онам ўтиб кетишган. Оилада 5 қиз, бир ўғилмиз, энг кичиги менман. Отамнинг кўзи ожиз бўлган. Онам савоб учун уларга турмушга чиққанлар. Онамнинг ўзи соғлом бўлганлар. Отам 20 йил мобайнида тўшакка михланиб қолгандилар ва онам уларни ана шу йиллар давомида парваришлаганлар.
– Ўзингизга иш жадвали ҳам тузиб олган бўлсангиз керак?
– Аравачада юраман, ўзим чиқиб кетаман, уйга қайтганимда эшикни очиб беришади, ўзим кираман. Масжидга ҳам ўша аравачада бораман. Иш графигим оддий, эрталаб намоздан сўнг чиқиб кетаман, тушликда соат бирда уйда бўламан. Аср намозини ўқиб бўлиб яна шомгача ишлайман, кечқурун ишга чиқмайман. Жума куни дам олиш...
Бир кунда тоза 100 минг сўм топаман, шукр, тирикчилигимга етади, кимгадир оғирлигим тушмайди. Онам ҳаётлик пайтларида ҳамма “пат-пат” дейдиган машинага [мотоколяска] навбатга ёздириб қўйгандилар. Собиқ СССР пайти эди. «Запорожец» машинасига ҳам навбатга ёздирганлар. Шу билан СССР тарқалиб кетди, машина ҳам ололмадик. Косиблик цехи бор эди, бизнинг уйимизда усталар ижарада туриб ишлашарди. Ўшалар билан бирга оёқ кийим тикиб, 2 минг доллар пул йиғиб, биринчи машинам – «Tiko»ни олганман. Уни 10 йил ҳайдадим, ундан сўнг «Nexia» ҳайдадим. Тирикчилигим асосан, мана шу киракашликдан. Ўзимни ўзим таъминлайман.
Кўриб турганингиз тўртинчи машинам. «Tiko»ни олганимда икки йил уйда турган. Чунки қўлга мослаштира олмаганман, устасини топа олмаганман. Ва ниҳоят устасини топдим ва ҳаммасини қилиб берди.
– Нега лавҳа суратга оламиз деганимизда юзингизни кўрсатишни хоҳламадингиз? Ахир биз сизни ибрат қилиб кўрсатишимиз керак. Ҳозирги кунда соғлом бўла туриб, бировга боқиманда бўлиб ўтирган инсонлар ҳам йўқ эмас орамизда. Сиз эса ҳаётга оптимистик кўз билан қарайсиз.
– Тўғри айтасиз, бир одамга бўлса ҳам ибрат бўлиш керак, албатта. Лекин юзимни кўрсатишни хоҳламаганлигимнинг ҳам ўзига яраша сабаблари бор. Аслида, мени кўпчилик танийди. Маҳаллада, бошқа жойларда... Энди ибрат оламан деган инсон олаверади. Ўзига боғлиқ. Тошкент бўйича ногирон ҳолида автомобил бошқараётган битта мен эмасман, бор бундай йигитлар. Усталар танийди, айтиб қолишади. Қолаверса, ўз ҳолатимни кўрсатишдан андиша бор эди...
