«Yoshim 33 da. Turmush qurganimga 11 yil bo‘ldi. To‘yimizning ertasi kunidan boshlab erim meni mast holatda do‘pposlardi. Bu turmushga boshidayoq qarshilik bildirganman. Besh yillik unashtiruv davomida uning fe'lini juda yaxshi bilardim. Ota-onamga noroziligimni aytsam-da, odamlarning gap-so‘zlaridan qo‘rqib, shu yigitga uzatishdi. Erim noshudligidan ovsinim uyimizdan haydab soldi. Muqim yashash joyimiz bo‘lmaganidan keyin besh yil alohida yashashga majbur bo‘ldik. Men ota uyimda, u esa akasining uyida. O‘g‘lim dadasini tanimay o‘sdi».
Har bir insonning o‘z taqdir bitigi bor. Kimgadir baxtli, to‘qin-sochin hayot nasib etsa, yana kimdir muhtojlikda sinaladi. Ismi sir tutilishini istagan samarqandlik ayolning taqdiri kimlarnidir mushohadaga chorlasa ajabmas.
“Ota-onamni norozi qilmaslik uchungina shu insonga turmushga chiqdim”
2011 yilda turmush qurdim. Hayot ostonasiga endi qadam qo‘yayotgan har bir qiz qalbida qancha-qancha orzular bo‘ladi. Menda esa aksincha. Kelajak hayotim qiyinchilik va muhtojlikda o‘tishini bilsam-da, o‘zim istamagan inson bilan turmush qurdim. Unda zarracha ko‘nglim bo‘lmagan. Erimning ota-onasi ancha yillar oldin vafot etishgan. To‘y qilishga puli bo‘lmagani uchun unashtiruvimizdan keyin besh yil o‘tib ketdi. U bu orada Rossiyada ishlab, pul topib keldi. Uning ichkilikka berilib ketganini bilardim. Mast holatda hech kimni tanimasdi. Ota-onamga to‘yni to‘xtatmoqchiligimni aytganman, lekin dadam qo‘ni-qo‘shnilar gapidan qo‘rqib, meni fikrimdan qaytargan.
“To‘y ham o‘tdi...”
Shu tariqa amal-taqal qilib to‘yni ham o‘tkazdik. To‘yning ertasi kunidan azobli kunlarim boshlandi. Erim mast holatda kelib, hech bir sababsiz meni do‘pposlay ketdi. Bu holat bora-bora odatga aylanib qoldi. Kelin bo‘lib tushgan xonadonimda men va erimdan tashqari ovsinim va ikki qaynog‘am ham yashardi. Erim menga uylanishidan oldin ham ko‘p ichardi. Jigarlari uni bu yo‘ldan qaytarish uchun astoydil harakat qilishmagan. Doim mast bo‘lib, kechalari ko‘chada qolib ketavergani, qo‘ni-qo‘shnilar oldida ularni izza qilgani uchun ham aka-ukalari uni unchalik xushlamasdi.
“Qaynopamning zug‘umlariga chidash osonmas edi”
Shaharda qaynopam yashardi. Bizdan uzoqda bo‘lsayam, biz, kelinlariga azob beraverardi. Uch marta homilamdan ayrildim. Bunga siqilish, og‘ir mehnat, to‘yib ovqatlanmaslik sabab bo‘lgan. Qaynopam buni bilmasdi yoki bilmaganlikka olib, meni kasalmandsan, farzand tug‘olmaysan, deb siquvga olardi. Erimniyam menga qarshi qayrardi. Mendan katta ovsinimniyam uyga sig‘dirmay, boshqa joyga ko‘chirib yubordi. Uyda erim, men va qaynukam qoldik. Qaynukamniyam uylantirdik. Qaynopam menga azob berishda davom etaverdi. Uydan chiqib ket, degan paytlari, ajrashtirishgacha uringan holatlari ham bo‘lgan. Ko‘p o‘ylardim: qaynopam nima uchun shundoq ham mo‘rt hayotimizni zaharlamoqchi bo‘ladi? U o‘zi ham baxsiz edi: eri bilan ko‘p janjallashardi, hayotidan noroziligi ko‘rinib turardi. U bizniyam o‘zi kabi qiynalishimizni istagandir balki.
