Jahon sog‘liqni saqlash tashkilotining ma’lumotlariga ko‘ra, har yili dunyo miqyosida 20 milliondan ziyodroq odamda onkologik kasallik qayd etiladi, shundan 10 milliondan ko‘prog‘i hayot bilan vidolashadi.
O‘zbekistonda ham saratonga chalinayotganlar ko‘rsatkichi yildan yilga oshib borayotir. Rasmiy ma’lumotlarda keltirilishicha, mamlakatimizda yiliga 22 mingdan ortiq bemorda onkologik kasallik aniqlanmoqda. Shundan mingga yaqini bolalar ekani ayniqsa achinarli.
Aksariyat yurtdoshlarimiz yilda ikki marta tibbiy ko‘rikdan o‘tish u yoqda tursin, yillab shifokor qabuliga bormasligi, shu bois ko‘pincha saraton rivojlanib bo‘lgach, ya’ni kasallik ko‘p hollarda III yoki IV bosqichga yetganidan so‘ng aniqlanishini inobatga olsak, aslida kasallanganlar ko‘rsatkichi rasmiy ma’lumotlardagidan ancha yuqori ekani ayon bo‘ladi.
Sir emaski, O‘zbekistonda ham onkologik bemorlar davolanadigan shifoxonalarda joy tanqisligi yuzaga kelishi allaqachon kuzatila boshlangan. Bunday vaziyatda esa uchta shifoxonani bitta tibbiyot muassasasiga birlashtirgandan ko‘ra, eskilarini saqlab qolgan holda o‘rinlar sonini ko‘paytirish kerak emasmi?
Biroq afsuski, aqli jig‘ildonining foydasiga ishlaydigan ayrim amaldorlar og‘ir kasallik bilan kurashayotgan bemorlarning haqqini tuya qilishdan, o‘z manfaatlari yo‘lida ularning so‘nggi umid maskanini tortib olishdan tap tortishmayapti.
Buni Toshkentning markaziy va xaridorgir nuqtalarida joylashgan uchta shifoxonani auksion savdosiga chiqarish haqidagi hukumat qarori ochiq manbalarda yo‘q ekani ham tasdiqlaydi. Bu jarayonlar mamlakatda yiliga 1 ming 300 kishi onkologik xastalikka chalinayotgan bir vaqtda sodir bo‘lmoqda.
Savol tug‘iladi: barchasi qonun doirasida amalga oshirilayotgan bo‘lsa, nima uchun hukumat buni yopiq qaror bilan dastaklamoqda? Jamoatchilik voqif bo‘lmasligi kerak bo‘lgan qandaydir sir yoki o‘yinlar bormiki, bu ishlar xufiyona bajarilgan?
Jamoatchilikni qiynayotgan savol shugina emas. Ularning ayrimlarini sanab o‘tmoqchimiz.
