Maqsadlar yetaklagan musofirlik
Meni bu yerda Gulya deyishadi. Asl ismim Gulchehra, farg‘onalikman. 46 yoshdaman. Taqdir ekan, turmushim bo‘lmadi. O‘zbekistonda farzandlarim, ikki o‘g‘il va bir qizim bor. Mana 13 yildirki Rossiyada rizqimni terib yuribman.
2010 yilda bu davlatga kelganimda oldimga ko‘pchilik insonlarnikiga o‘xshash qator maqsadlar qo‘ygandim. Uy olish, ulg‘ayib borayotgan farzandlarimga sharoit yaratib berish, ularni o‘qitish, vatan uchun, jamiyat uchun kerakli insonlarga aylantirish...
Ammo bularning bari hali shirin orzu edi. Birinchi kelishimdayoq boshim toshga, toshga emas, toshlarga urildi. Sovuqda juda qiynaldim, oyog‘imdagi og‘riq azob bera boshladi. Shu paytgacha ham uch marta operatsiya bo‘lganim pand berdi. Son suyagim yemirilishi tufayli uzoq davolangandim. Izg‘irin kunlarda shish paydo bo‘ldi va og‘riq chidab bo‘lmas darajaga keldi. Uyga qaytishga majbur bo‘ldim.
Toshkentda qator tekshiruvlardan o‘tganimdan keyin menga to‘rtinchi operatsiya zarurligini aytishdi. Eng dahshatlisi – bu safar operatsiyani onkologiya shifoxonasida qilish zarurligini bildirishdi. O‘sha paytlar hayot ko‘z o‘ngimda to‘xtab qoldi nazarimda. Katta ko‘chaga chiqib olib “o‘lgim kelmayapti, Allohim!” deya dod solib yig‘ladim.
Shuncha dard cheksam-da, buni yaqinlarimga ayta olmadim. Foydasi yo‘qligini bilar edim. Operatsiyani o‘tkazib, sal oyoqqa turishim bilan hayotga umidim ham qaytdi. O‘ziga tavakkal qilib, “nima bo‘lsa peshonamdan ko‘rdim” deya yana Moskva shahriga uchib ketdim. Bir do‘konda sotuvchilik qila boshladim. Hali tuzuk ishlab ulgurmasimdan navbatdagi sinovga duch keldim – ishlash uchun hujjatlarim yo‘qligi sababli sud qilishdi.
Sudda chindan xo‘rligim kelib, o‘pkam to‘lib yig‘ladim. Deport qilmasliklarini, ishlashim kerakligini, uy olishim zarurligini, bolalarim yosh ekanini aytib, sud zalida ko‘z yosh to‘kdim. Natijani aytsam, ko‘pchilik ishonmaydi, chunki bunday paytda sud odatda mamlakatdan badarg‘a qilish haqida qaror chiqaradi. Biroq sudya mening holatimni tushundi va 2500 rubl jarima bilan chiqarib yubordi.
Qurilishdagi ishlar
Deportatsiya qilinmagan bo‘lsam-da, biror hujjatsiz edim, hech kim ishga ham olmasdi. Ilojsizlikdan qurilishda oshpazlikka rozi bo‘ldim. Tojikistonlik 16 nafar o‘zbek yigitlari ishlashardi, men ularga yegulik tayyorlardim, kirlarini yuvardim, xonalarini tozalardim va bo‘sh vaqtim bo‘lsa, o‘zlarigayam qarashardim. Maoshim 18 ming rubl, juda kam bo‘lsa-da, shukr qilardim. Yeb-ichishim, yashash uchun kurashishim uchun ishlashim zarur edi...
