Çempion hikoyalari: Valverde bolaligi, «Real»ga kelişi va hayotidagi qiyin kunlar haqida
|21:39 / 24.03.202427 06318 min
Madridning «Real» jamoasi motori, sönggi mavsumlardagi almaştirib bölmas futbolçisi Federiko Valverde maşhur loyihaning navbatdagi iştirokçisi böldi. Urugvaylik futbolçi özining qiyin ötgan bolaligi, Madriddagi ilk qadamlar, oğir xarakteri va oilasi bilan yengib ötgan sinovlar haqida örtoqlaşdi.
Ötmişga qarar ekanman, hayotimda uç marta ajoyib kun bölganini anglayman. Birinçisi, «Real» meni çaqirgan kun. Ikkinçisi, öğlim Benisio tuğilgan payt. Uçinçisi, öğlim Bautista dunyoga kelgan kun.
Mana şu uçinçi baxtli kun uçun oilam bilan haqiqiy dözax qiyinçiliklarini boşdan ötkazganmiz. Aslida men unça sergap emasman, tuyğularimni boşqalarga oşkor qilişga örganmaganman. Ammo köpçilikka foydali bölişi mumkinligini bilganim uçun ham hammasini aytib berişim kerakligini his qilmoqdaman. Işonavering, men kabilar Janubiy Amerikada juda köp.
Öz hikoyamni aytib berişim uçun eng boşidan boşlaşim kerak. Hozir qarşingizda bir kuçli erkakday turgan bölsam, bir paytlar qanday bolakay bölganimni ham tuşunişingiz kerak.
Urugvayda hammasi boşqaça. Qiyinçiliklar qonimizga singib ketgan. Oilamiz şunçaki kambağal edi, deb aytsam, notöğri böladi. Ota-onam haqiqiy ovçi edilar. Otam kazinoda qorovul bölgan, onam esa köçada katta aravani yetaklab kiyim va öyinçoqlar bilan savdo qilardi. Tasavvurimda bunday katta aravani faqat Xalk yetaklay oladigandek tuyulardi. Onam – haqiqiy jangçi. Issiqmi, sovuqmi, şamolmi, onam öşa aravani yetaklab bozorga yöl olardi.
Onam ertalab sakkizdan keçki yettigaça, otam esa, keçki sakkizdan ertalab oltigaça işlardi. Hisoblab olavering, oilamizda faqat bir oltin soat bor ediki, uç kişi birga ötirib, kiçkinagina göşt bölagini baham köriş uçun. Darvoqe, onam doim men uçun kola ham bölişini ta’minlardi. Ha, Ispaniya yoki Amerikada köpçilikka oddiy holatdek tuyular, ammo öşa kola men uçun xuddi şampan vinosi kabi edi.
Bir banka kola içişim uçun onam nimalarni qurbon qilgan, rosti, bila olmayman. Bolalikda sodda bölamiz, onam ovqat yemayaptimi, ha, qorni oç emas ekan, deymiz, tamom. Hozir bu haqida öylasam, uning nega ba’zida heç narsa yemaganini ham tuşuna boşlayman. Men uçun öşa bir parça göşt va kolaning özi baxt, onam esa, har kunning oxirida bir oila jam bölişimizdan baxtiyor edi, nazarimda.
Mana şu kunlar oilamiz uçun «la garra» edi. Bu bizning sabrimiz, ruhimiz, qat’iyatimiz. Menimça, butun uyni böyaş uçun yetarli pulimiz bölmaganki, otam faqat mening xonamni böyab, yangi qilib bergandi, u köçada menga şlangda suv separ – bu bizning öziga xos basseynimiz. Yetadi. La Garra!
Ammo şuni ham tan olişim kerak, ba’zi hollarda noqulayliklar ham böladi. Masalan, futbol öynaşni boşlagaç, şeriklarimning şaroitini körganimda, farq seziladi. Esimda, örtoqlarim uyimga kelişini xohlamasdim, çunki televizorimizda faqat uçta bepul kanallar körsatardi xolos. Yoki yozda keçqurun uxlaşga yotib, suvaraklar ovozini eşitasiz.
Mavzuga oid
Hozir kulib aytib beryapman, ammo öşa paytlarda biroz uyalardim. Bilasiz-ku, 11-12 yoşlardagi bolalar qançalik rahmsiz bölişini. Xuddiki, agar ular qanday yaşaşimni bilib qolişsa, boşimda yonğoq çaqişadigandek tuyulardi. Şuning uçun ança kamgap, yopiq bola bölganman.
Butun tuyğularimni futbolga sarflardim. Aynan futbol tufayli oilamizdagi şaroitni özgartira oldim. Afsuski, bu meni ham özgartirdi. Ön olti yoşimda «Penyarol» bilan professional şartnoma imzolaganimda, göyoki özimni xudo deb öylay boşlagandim. Menimça, hammayam tuşunavermaydi – bir onda köçada sanğib yurgan boladan katta odamlar sen bilan selfi tuşişni iltimos qiladigan darajaga ötib qoliş oson emas. Ötgan hafta senga qayrilib ham qaramagan qizlar sms yozişni boşlaşadi. Hamma sen bilan döst bölişga oşiqadi.
Yöldan adaşiş heç gap emas. Ayniqsa, ijtimoiy tarmoqlar davrida ulğaygan biz kabilar uçun.
Otam köp aytardi: «Sen nega falonçi bilan körişmayapsan. Nima böldi? Axir u oddiy bölib yurgan paytlaringda ham sen bilan örtoq edi-ku?»
Ammo men yangi döstlarni eskilariga almaştirdim. Bir yomon işlar qilmaganman, yöq, lekin ança kibrlanib ketganim aniq. Uyga qaytayotganimda yölimni poylab, avtograf söragan bolalarni ham rad qilardim vaqti kelsa. Çarçaganimni bahona qilib ketib qolardim.
Eslasam uyalaman. Ota-onam meni bunday tarbiya qilişmagandi. Kim ham edim aslida? Şunçaki, futbol öynaşni örganib olgan oddiy bola. Birgina kolaga xursand böladigan bola qayerga ketdi? Oniy muvaffaqiyat meni keskin özgartirib yuborgandi.
Aynan öşa paytlarda futbolning boşqa yuzini köra boşladim. Agar men haqimda internetdan qidirsangiz, 16 yoşimda «Arsenal»ga ötişga yaqin bölganimni öqiysiz. Bu qisman töğri. «Arsenal» menga yoqadi, ammo heç qaçon Angliyaga ketişni istamaganman. Köpçilik hayron bölar, nega «Arsenal»ni xohlamayotganimga qiziqardi. Urugvayda qolib ketmoqçimisan, deyişardi. Aslida esa, yolğiz qolganda «agar «Arsenal»ga ötsang, yaxşi pul işlab olişimiz mumkin» deb şipşitişardi.
Tuşunyapsizmi, futbolda hayoting mutlaqo özingniki bölmaydi. Ayniqsa, yoşlik paytda turli manfaatlarning asiriga aylanib qolasan. Hatto oilang ham kimlargadir ergaşişga majbur. Ayniqsa, Janubiy Amerika vakillari uçun futbol bu yaxşi hayot tomonga qoçiş hisoblanadi. Albatta, örtakaşlar buni yaxşi bilişadi va şu oğriqli tomonga zarba berişga urinişadi.
«Axir, Fede, agar «Arsenal»ga borsang, yumşoq yotoğing, issiq suvi tugamaydigan hammoming böladi. Nahotki şunday hayotdan voz keçsang?»
Öşa paytda «Arsenal»ni rad etiş uçun yo tentak bölganman yoki yetarli darajada qat’iyatli. Sovuq duşda çömilaveray, lekin hozirça oilam bilan birga bölmoqçiman. Miyamda balki butun umr Urugvayda qolişimni reja qilganman.
Keyin esa, bir qönğiroq hayotimni özgartirib yubordi. Paragvayda ösmirlar örtasida qit’a çempionatida töp surayotgandim. Ertasi kuni Argentinaga qarşi katta öyin kutib turardi. Men mehmonxonada, ota-onam qöşni xonada istiqomat qilişadi. Onam qönğiroq qildi va tezda ularning oldiga kirişimni söradi. Men bilan gaplaşmoqçi bölayotgan odamlar bor ekan.
«Oyi, uzr, çiqa olmayman» – dedim-da, göşakni qöydim. Öyin oldidan xonadan çiqişimiz taqiqlangan edi.
Qayta telefon böldi.
«Fede, darhol kel, «Real»dan kelişibdi».
Hazil deb öyladim. Yugurib borsam, rostanam, ikki notaniş yigit turibdi. Onamning közlarida yoş. Umuman, onam hadeb yiğlayverişini e’tiborga olsak, hali hammasi noma’lum.
Esimda, avval ularni «Penyarol»dan deb öyladim. Menga yangi şartnoma taklif qilişmoqçi şekilli. Zör-ku, Argentina bilan öyingaça yaxşi butsa sotib olaman. Balki PlayStation’ga ham pul yetar. Ammo yigitlar bizning emas, Kastilya ispançasida gapira boşlagaç, tomim ketib qoldi. Ular bu yerlik emas-ku? Nahotki?
«Biz «Real»danmiz» – dedi ular, – «siz biz uçun yulduz bölişingizga işonçimiz komil. Siz va oilangiz Madridga köçib ötişingizni söraymiz».
Dunyoda yarim million futbolçi «Real»ga ötişni xohlaydi, bular meni olişmoqçimi? Nima?!
Xonadan otilib çiqdim. Tezda otamni topişim va yangilikni aytişim kerak edi.
«Dada, dada! Madrid şu yerda!»
«Bu nima deganing? Kim, qayerda?»
«Xonamizda. «Real Madrid» men bilan şartnoma tuzmoqçi».
Otam menga xuddi dunyodagi eng tentak odamni körib turgandek qaradi:
«Xonada? Unda sen bu yerda nima qilyapsan? Qayt, ahmoq!»
Bu mening hayotimdagi ilk baxtiyor kunim. Çunki ota-onam qançalik hayajonlanib ketişganini kördim. Onam nihoyat quvonçdan yiğlardi. Otam esa, toğ kabi, his tuyğularini namoyiş qilavermaydi. Ha-ha-ha. Lekin men kiçik tirqişdan köra oldim – uning közlari yonib turardi.
«Mening öğlim «Real Madrid»da öynaydi»
Uşbu taklifni baholab bölmaydi. Dunyoning çöqqisida edim. Albatta, doimgidek, hayot menga kamtar bölişni ham örgatib qöydi.
Madridga kelganimda özimni Messi va Kriştianuning jamlanmasidek his qilardim. Jiddiy aytyapman. Özimni oqlaş uçun aytişim mumkinki, ön yetti yoşda şu darajada ahmoq bölasanki, agar senga ozgina pul berib, yana maqtay boşlaşsa, asti qöyavering.
Ogohlik qönğiroği uzoq kuttirmadi. «Kastilya»dagi ilk maşğulotga borganimda bulutlarda kezib yurardim. Özimga işonçim juda katta. Töğrisi, maşğulotlarni töliq eslolmayman, ammo kiyim almaştiriş xonasida şeriklarimni kuzatganim yodimda. Dahşat brend kiyimlar. Bu Benzema, Modriç yoki Marselo emas hali. Miyamda çaqmoq çaqqandek böldi – eh, Fede, ikki yevrolik futbolkani kiyib olgansan-ku!
Men uçun Zara qimmat hisoblanardi. Urugvayda agar şuni kiysang, sendan zöri yöq. Mana, ötiribman, bularning soati uyimizdan qimmat-ku! Mana sening darajang, tentak. Oyoq kiyimni ham yeçgani erinib ötiribman, duşga kirib ketayotgan bolalar esa, Gucci iç kiyimida. Içki kiyimda, tasavvur qilyapsizmi? Buni qaçon öylab topişdi, narxi qança özi bularning?
Ha-ha-ha. Işqilib, paypoğim yirtiq bölmasin-da, onam tikib qöygandirlar. 20 daqiqaça göyoki telefon kavlayotgandek ötirdim. Yigitlar menga qarab, hayron:
«Biror narsa böldimi? Tinçlikmi, nega ötiribsan?»
Öşa oqşom özimga aytganlarimni eslayman: «Bolakay, özingni kim deb öylading? Kriştianumisan? Hali heç kim emassan!»
Futboldagi eng qiziq holat şu. Sening millionlab muxlising bölişi, millionlab dollarga ega bölişing mumkin, millionlar seni buyuk deb ataşi, lekin şunda ham aslida sen şunçaki sodda bola bölişing mumkin. Men aslida şu jamoadagi bolalarning birortasidan ham köproq ğalaba qozonmagandim. Ana şunda, aslida heç kim ekanligimni anglagan kunimdanoq, ixtiyorimdagi hamma narsani qadrlay boşladim. Endi men uxlaydigan yumşoq matras, konditsioner, televizordagi ellikta kanal, kiyimlarimni tozalaydigan kitmen – axir bu jannatku!
Özimning BMW X3 maşinamda maşğulotga kelib, xuddiki Ferrari minib kelgandek his qilardim. «Bolalar, iltimos, ehtiyot bölinglar, maşinamni qirib qöymang». Aslida turargohdagi eng arzon maşina meniki edi. Men uçun esa eng birinçi şaxsiy maşina.
Bu Madriddagi ajoyib kunlarning boşlanişi, oddiy bolakaydan haqiqiy erkakka aylanişimdagi dastlabki qadamlar edi.
Ammo, men uçun futbolda ham, hayotda ham hammasini anglatgan voqea – Benisio. Ota böliş.
19-20 yoşimda, futbol öynab, yaxşi pul topib, maşina haydab yurgan paytlarimda ham hali bola edim. 21 yoşimda farzandim dunyoga kelganda men uçun hayot rostakamiga özgardi. Bu mening ikkinçi baxtiyor kunim edi.
Şu kungaça men asosan öyinlarimga e’tibor qaratardim. Agar öyinim çiqmasa yoki yutqazsak, soatlab ota-onam bilan ham gaplaşmasdim. Bir özim xonada ötirib, xatolarim haqida öylardim. Bilmadim, bu soğliq uçun zararmi, yöqmi, agar «Real» futbolçisi bölsangiz, eng katta bosimni his qilasiz va bu butun umrga.
Benisio tuğilgandan keyingina, mağlubiyatga uçragan kunlarimda ham özimni inson his qilişni boşladim. Endigina yurişni boşlagan paytlarda uyga kirib kelişim bilan qölida öyinçoğini kötarib qarşimga peşvoz çiqardi. Meni quçoqlardi. Unga bugungi öyin bir tiyin. Futbol nima ekanini ham bilmaydi. U şunçaki otasi bilan öynamoqçi.
Uning menga bölgan muhabbati meni ham inson, ham futbolçi sifatida özgartirdi. Ruhiy tomondan u menga juda kerak bölib çiqdi, zero özimga nisbatan nihoyatda talabçan edim. Rafiqammi? Mina? U endi boşqa daraja. U futbolni juda yaxşi tuşunadi, argentinalik, ularning qanaqa bölişini bilasiz-ku, ha-ha-ha. Heç qaçon uning köngli tölmaydi.
«Ayaks» bizni Çempionlar Ligasidan çiqarib yuborgani esingizdami? Biz maşinaga ötirdik, kayfiyatim rasvo, u gapira boşladi:
«Fede, bu nimasi? «Real»da şunaqa öynamoqçimisan endi? Nega darvozaga tepmading? Bu qölingdan kelardi-ku?»
Ey Xudo, uning tahlillarini eşitmaslik uçun maşinani öt oldirdim. Eng yomoni, buni heç qaçon öziga tan olmasdim, balki bugungi gaplarni öqimas, xullas, u haq edi. Jin ursin. Biz haqiqiy futbol oilasimiz. Bir urugvaylik va bir argentinalik. Tasavvur qila olmaysiz.
Şuning uçun öğlim tuğilganida katta özgariş sodir bölgandi. Onamga öxşab qolgandek edim. Maşğulotga ketayotganingda uni körsang, özingni haqiqiy jangçidek his qilasan. Halk kabi. Gucci yoki boşqa qimmatbaho kiyimlarning ma’nosi yöqoladi, agar öğling uçun öynasang, senda qöşimça kuç paydo böladi.
Tabiiyki, faoliyatimdagi eng yaxşi mavsum, 2021-22 yillarda «Real» bilan Çempionlar Ligasini yutib, men ham bu klub tarixida izimni qoldirdim, deb hisoblay boşlagan davrda Benisio ikki yoş edi va ulğayib, şaxsiyati şakllana boşlagandi. Bir neça oy ötib Mina yana homilador ekanini bildik. Bizdan baxtli odam yöq. Dastlabki oylarda hammasi yaxşi keçdi. Ammo bir kuni, Mina tekşiruvga borganida...
Vraç homila xavf ostida ekani va yaxşi bölib ketiş ehtimoli juda pastligini aytdi. Yana bir oyda hammasi aniq bölar ekan, bizda kutişdan boşqa iloji qolmagandi. Öşa paytdagi holatimizni tasvirlab bera olmayman.
Mina ham ruhiy, ham jismonan qiynaldi. Men xuddi öçib qolgandim. Hammasini içimga yutadigan fe’lim bor. Soğliq uçun zararli bölişi mumkin, ammo men şunaqaman. Heç qaçon yiğlayotganimni birov körmasligi kerak. Hatto oilam ham.
Barçaga qiyin, men esa, ularga suyançiq bölişim kerak edi. Kuçli personaj rolini öynaşim, rafiqamga «Hammasi Xudoga boğliq» deb turişim kerak. Yolğiz qolganda esa, soatlab yiğlardim. Vannaga ön beş daqiqaga kirib, ön daqiqa boşimni qöllarim bilan yopib yiğlab ötiraman. Öyin kunlari esa, diqqatimni jamlaşim kerak, lekin örnimdan turgunça yana tuğilmagan öğlimni öylaşni boşlab yuboraman.
Ba’zida yaxşi öynolmagan paytlarim böldi, muxlislar huştak ham çalişdi. Öyin tugagaç esa, jurnalistlarning savollariga javob berişim kerak, şu bilan birga, tuyğularimni yaşirişim, aslida nima bölayotganini bildirmasligim şart. Şunga öxşaş holatlarni boşdan keçiradiganlarga maslahatim, qaysar bölmaslik kerak. Hammasini içga yutiş ham yaxşi emas.
«Vilyarreal»ga qarşi apreldagi öyinimizdan keyin hammasi tubga qarab ketdi. Gazetalardagi sarlavhalar hammaning esida. Bu masalani qayta kötargim kelmaydi, ammo aytişim kerak...
Öşanda Valverde öz oilasi haqidagi gaplari uçun «Vilyarreal» futbolçisi Aleks Baenani avtoturargohda poylab turib urgani haqida xabarlar tarqalgandi.
Maydonda meni har qança haqorat qiliş mumkin, çidayman, e’tibor ham bermayman. Axir men urugvaylikman. Lekin ba’zi çegaralar borki, heç qaçon kesib ötmaslik kerak. Inson sifatida. Agar oilam haqida gapira boşlaşsa, bu endi futbol emas.
Mana şu çegara buzilgandi. Javob berişim kerakmidi? Balki, yöq. Balki uyga borib, öğlim bilan hamburger yeb, multfilm körib ötirişim mumkin edi. Ammo men ham odamman, ba’zida özim uçun, oilam uçun turib berişim lozim.
Ommaviy axborot vositalari meni beşafqat inson sifatida namoyon etişini kuzatiş oğriqli edi. Yolğon gaplar ham yangradi. Lekin rostini aytsam, qilgan işimdan afsuslanmayman, bu voqea meni yanada kuçliroq qildi, oilamizni jipslaştirdi.
Xudoga şukrki, öşa mudhiş kundan keyin işlar yaxşi tomonga ketdi. Rafiqam butun dunyoga boşimizdan ötganlarni oşkor qilgaç, köp narsa özgardi. Jamoadoşlarim va madridistlar meni quvvatlaganini heç qaçon unutmayman. Tasavvur qiling, men töpni ötkazib yuboraman, butun stadion esa, ismimni aytib olqişlardi. Talab doim yuqori böladigan «Bernabeu» uçun bu kiçik möjiza. Nimayam deya olardim. Faqat minnatdorçilik bildiraman.
Bir yarim oylik qiyinçiliklardan söng, yaxşi xabarlar bizni kutib turardi. Navbatdagi tekşiruvdan söng, homila yaxşi rivojlanayotganini aytişdi. Tabiiyki, oxirgi kungaça xavotirli böldi, bolani qölimizga olgunça xotirjam böliş qiyin. Xayriyat, iyun oyida Bautista dunyoga keldi. Soğlom va baxtli. Bizning möjizamiz.
Bilasizmi... Men futbolda ham, hayotda ham özim bilan kelişa olmayman. Qaçondir nimadandir qoniqqanimni eslolmayman. Heç qaçon muvaffaqiyatga erişganimga, biror narsani mukammal qilganimga özimni işontira olmayman. Ammo kasalxonadagi öşa tongda, rafiqam qölida Bautistani uşlab turganida xayolimdan keçdi: Fede, qara ularga. Bu öşa.
