Arenal vulqoni minglab yillar davomida atrofdagi hududlarni vaqti-vaqti bilan kulga koʻmib kelgan. Otilishlardan soʻng manzilgohlar vaqtincha boʻshab qolgan, ammo odamlar keyinchalik qaytib, uylarini tiklagan va oʻsha hududda yashashni davom ettirgan.
Olimlar bunday barqarorlikni avval ham turli oziq manbalari, kichik aholi manzilgohlari va jamoalar oʻrtasidagi aloqalar bilan izohlagan. Bir joy yashashga yaroqsiz boʻlib qolsa, odamlar qoʻshni oʻrmonlar va eski mevazorlardan yegulik topishi mumkin boʻlgan. Qadimiy soʻqmoqlar tarmogʻi va jamoalar oʻrtasidagi aloqalar bunga yordam bergan, deb hisoblanmoqda.
Amerikalik tadqiqotchilar davri bir-biridan qariyb ikki ming yil farq qiladigan ikkita manzilgoh topilmalarini solishtirgan. Birinchisi - miloddan avvalgi taxminan 1600–1100-yillarga oid turar joy aniqlangan La-Chiripa. Ikkinchisi - milodiy 430–540-yillarda aholi yashagan Sitio-Bolivar qishlogʻi.
La-Chiripa balandlikda, Sitio-Bolivar esa koʻl boʻyida joylashgan. Shu bois taqqoslash turli davrlar va yashash sharoitlarini qamrab olgan. Tadqiqot natijalari Frontiers in Environmental Archaeology jurnalida eʼlon qilingan.
Qazishmalar vaqtida olimlar turar joy qatlamlari, oʻchoqlar va boshqa obyektlardan tuproq, oʻsimlik qoldiqlari hamda yogʻoch koʻmiri namunalarini yigʻgan. Mayda topilmalar tuproqni yuvish orqali ajratib olingan, soʻng mikroskop ostida oʻrganilib, zamonaviy namunalar bilan solishtirilgan. Ildiz va tuganaklarning belgilarini tekshirish uchun ularning ayrim namunalari tajriba tariqasida koʻmirlantirilgan.
Jami 194 ta oʻsimlik qoldigʻi ajratilgan. Biroq ularning barchasini aniq turga mansub deb belgilashning imkoni boʻlmagan. Qoldiqlarning hammasi ham oziq-ovqat sifatida ishlatilgan oʻsimliklarga tegishli emas.
Turar joylardan topilgan materiallarda meva daraxtlari, palmalar va yerosti qismlari isteʼmol qilinadigan oʻsimliklar muhim oʻrin tutgan. Makkajoʻxori, loviya va qovoq qoldiqlari esa ancha kam uchragan.
Aniqlangan oʻsimliklar orasida maniok, avokado, kakao, meva beruvchi palmalar va boshqa tropik turlar bor. Ularning turli qatlamlarda uchrashi aholi oʻrmon mahsulotlaridan muntazam foydalanganini koʻrsatgan.
Olimlar bunday muhitni obrazli tarzda «yegulik oʻrmon» deb taʼriflamoqda. Unda daraxtlar, butalar, chirmashuvchi oʻsimliklar, shuningdek, yer ostidagi ildiz va tuganaklar oziq manbai boʻlgan.
