“Ўғлим, ортингга қайт. Кексайиб қолдик...”
Мамлакат Мадолимова, бедарак кетган ўғилнинг онаси:
“Ўғлим Соҳибжон 1982 йилда туғилган. Отасига ёрдам бераман деб 2007 йилда Қозоғистонга чиқиб кетган эди. Шундан бери уни кутиб яшаймиз. Орада икки синглисини турмушга узатдик.
Ўғлим мусофир юртга кетгач, дом-дараксиз йўқ бўлиб кетди. 10 йил деганда бирдан қўнғироқ қилиб, яхши юргани ҳақида гапирди. У билан 2017 йилдан то 2018 йил январгача, яъни 5 ой давомида телефон орқали гаплашиб юрдик. Шундан кейин яна дом-дараксиз кетди. Алоқалар узилди. Соҳибжонга ёшимиз бир жойга бориб қолгани, ватанга қайтиши шартлигини айтиб вазиятни тўғри тушунтирдим. Тунда ҳамма ухлайди. Лекин менда уйқу йўқ. Ёстиққа бош қўйган заҳотим ўғлим ҳақида ўйлайман. Ичим эзилади. Наҳот бу дунёдаги ишонганим, суянчиғим бизни унутиб юборган бўлса?!
Ўғлим ювош, содда, қўй оғзидан чўп олмаган йигит эди. Тиббиёт коллежида таҳсил олганди.
Охирги марта қўнғироқ қилганида пулинг йўқ бўлса бу ердан жўнатайлик, уйланиб олган бўлсанг ҳам минг марта розимиз, келин ва болаларни бирга олиб кел деб айтгандим. Бу гапимга жавобан у пули етарли экани, бир кун келиб қайтиши ҳақида гапирди. Синглисига қўнғироқ қилиб, гап орасида паспорти йўқлигидан Қозоғистонни тарк эта олмаётганини айтган экан.
Охирги марта қўнғироқ қилганида Ҳайит байрами эди. Қўлимда капгир, ош пишираётган эдим. Капгирнинг қозонга урилган товушига телефонни яқинлаштириб, ош қиляпман, қозоннинг сасини эшитяпсанми дедим. Ўғлим “Онажон, ошингизни соғиндим”, дея йиғлаб юборди. У юртига қайтишни чин дилдан хоҳлаётгани, лекин қандайдир куч қайтишига тўсқинлик қилаётгандек туюлиши ҳақида антиқа гапларни гапирди.
Турмуш ўртоғим зурриётимизни қидириб Қозоғистонга бир неча марта бориб келди. Лекин афсуски уни топа олмади. Ўғлимни топишда ёрдам беришларини сўраб ИИБ ва бошқа тегишли идораларга мурожаат қилдим. Натижа бўлмагач, ҳафсалам пир бўлди”.
